১ম অ, ২য় দৃ ] সিদ্ধি লাভ। দিন নাই। এতিয়া তুমি মহাৰাণী, এখন ৰাজ্যৰ — অধীশ্বৰী। তোমাৰ এনে অৱস্থাই মোৰ প্ৰাণত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰিছে। গুচী— যথেষ্ট এৰেই মহাৰাজ আৰু মোক আমনি নকৰিব, পোৰা কপাল মোৰ, সেয়েহে এনে বিলাই। মহাৰাজ আপোনাক মই প্ৰাৰ্থনা জনাইছো, মোক বিদায় দিয়ক। মই পিতাৰ কাষলৈ উভটি যাওঁ। অভাগিনী বুলি পিতাই মোক দলিয়াই পেলাব নোৱাৰে। আপুনি আদৰৰ বাণী স্বৰ্নীতিৰে সৈতে স্বচ্ছন্দে ৰাজ্য ভোগ কৰক। বজা—কিহৰ অভিমান ৰাণী। সুনীতি তোমাৰ সমান নহয়। মোৰ হৃদয়ত তোমাৰ স্থান অতুলনীয় 1 অযথা প্ৰাণত আঘাত নিদিবা। চোৱা প্ৰিয়ে, এবাৰ মুখ তুলি চোৱা। তোমাৰ কাৰণহে মোৰ কি বিনায়। ইচ্ছা হয়, আদেশ কৰা, আজিয়েই ৰাজ পাট পৰিত্যাগ কৰি চিৰকাল তোমাৰ আজ্ঞ। বহু হৈ থাকিম। মোৰ জীৱনৰ যথা সদস্ব তুমি প্ৰাণেশ্বৰী, তোমাৰ সন্তোষৰ হকে মোৰ অসাধ্য একো নাই। উঠা, তোমাৰ অৱস্থা দেখি মোৰ সন্দেহৰ সীম নাইকিয়া হৈছে। সুচা—সকলো বুজিছোঁ, মহাৰাজ! প্ৰাণেশ্বৰী বুলি অৰণ্য আৰু বাক্য ব্যয় নকৰিব। আপোনাৰ জীৱন সৰ্ব্বস্ব যথাৰ্থই বাৰ হাতত, সেয়েহে আপোনাৰ প্ৰাণেশ্বৰী। যাওক মহা- ৰাজ, আপোনাক অপেক্ষা কৰোতে চাগৈ প্ৰাণেশ্বৰী সুনী- তিৰ চকু বিথাইছে। ৰজা- বাণী; হিয়াৰ মাজত যি কুৰা ছুয়ে দেই পুৰি মাৰিছে; তুমি বুকুফালি দেখুৱাব পৰা হলে বিশ্বাস তাক কি বুজিবা
