পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩০৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দোষৰ দণ্ড চিঠিৰ টোপােলাটো লৈ শিৱ উঠি গ'ল ; তেওঁৰ মনত তেতিয়া নানা চিন্তাৰ ধুমুহা মাৰিছিল। ইয়াৰ দিনচেৰেকৰ পাচতে শিৱই কাম ইস্তফা দি স্থানান্তৰলৈ গতি কৰিলে। যাবৰ সময়ত দীনবন্ধুৰ ওচৰলৈ আহি ক'লে,-“মই যাবলৈ ওলালোঁ; মােৰ সকলাে অপৰাধ যেন পাহৰি যায়।” | “পাহৰিবলৈ মই জানাে তাকে মনত বান্ধি থৈছে। তুমি সেই বিষয়ে নিশ্চিন্ত হােৱা। কাৰৰ শত্রুতাৰ কথা মনত ৰখা মােৰ অভ্যাস নাই।” এই বুলি দীনবন্ধুৱে শিৱক আলিঙ্গন কৰি বিদায় সম্ভাষণ জানালে।