পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/১৮৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা ইয়াৰ পিচত আৰু দুই এটা সাধাৰণ কথা পাতি প্রভা নন্ধা-বঢ়াত লাগিল, আৰু ৰমণীমােহনে গা-পা ধুই বিশ্রাম ল'লে। ভােজনৰ অন্তত আকৌ বিবাহৰ কথা উঠিল। ৰমণীমােহনে যুৰােপ আমেৰিকা আদি ঠাইৰ বিবাহ-পদ্ধতিৰ কথা ৰহণ সানি সানি কবলৈ ধৰিলে। প্ৰভাৱতীয়ে নাজানে যেতিয়া সেইবােৰ কথা মিছাকৈ ক'লেও তেওঁক ধৰা পেলায় কোনে ? প্ৰভাৱতীয়ে তেতিয়াও আগেয়ে কোৱা কথাকে ক'লে। ৰমণীমােহন কলে,—“তুমি যেতিয়াই সিদ্ধান্ত কৰা, মােৰ মতে চিৰকুমাৰী হৈ থাকিবলৈ স্থিৰ কৰিলে মহা ভুল হ’ব। ঈশ্বৰে তােমাক এনে অতুলনীয় ৰূপ-যৌৱন অবমাননা কৰিবলৈ দিয়া নাই, তাৰ যথাযােগ্য ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ হে দিছে। যেনেকৈ কৃপণৰ ধন কোনাে কামত নালাগে, কৰবাৰ মাটিৰ তলত পুতি থওঁতেই ঢুকায়, সেইদৰে ব্যৱহাৰত নলগােৱা ৰূপ-যৌৱন অনাহকত নষ্ট পায় মাথােন। ব্যৱসায়ত খটোৱা ধনৰ দৰে সম্ভোগত হে মানুহৰ ৰূপ যৌৱন বৃদ্ধি পায়। সেই কাৰণে মই কওঁ, তুমি তােমাৰ ৰূপ-যৌৱনৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰাঁ, সংসাৰ সুখৰ হৈ উঠিব। অনাহকত নিজক সংসাৰ সুখৰ পৰা বঞ্চিত কৰি যন্ত্রণা ভােগ কৰা কিয়?” প্রভাই ৰমণীৰ কথাৰ কোনাে উত্তৰ নিদিলে। ৰমণীয়ে আকৌ ক'লে,-বাৰু তেন্তে, মই এই দুমাহ আলহী স্বৰূপেই নিজৰ খৰচত তােমাৰ ঘৰত থাকে। তাৰ পিচত যি হয় স্থিৰ কৰিলে এটা মীমাংসা কৰিম।” | প্রভাই ক'লে—“সেইটো একেবাৰেই অসম্ভৱ। এই ঘৰ মােৰ নহয় ; ইয়াত কোনাে মতা মানুহ ৰাখিবলৈ মােৰ অধিকাৰ নাই। দুমাহ নালাগে এৰাতিৰ নিমিত্তেও মই আপােনাক ইয়াত ঠাই দিব নােৱাৰিম।”