এইবোৰ যি হওক, আমি আমাৰ জননী জন্মভূমিৰ যি নামকে
এতিয়া পাইছো, সেয়ে আমাৰ পক্ষে সোণ।
পুৰণি অসমীয়া ভাষা, সাহিত্য আৰু লিপি
প্ৰাচীনত্বৰ হিছাপত অসমীয়া ভাষা, সাহিত্য আৰু লিপি ভাৰতৰ আন কোনো প্ৰাদেশিক ভাষা সাহিত্য আৰু লিপিতকৈ তল খাপৰ নহয় বুলি মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস। পোনতে, খুব সম্ভৱ, অসমত ব্ৰাহ্মীলিপি প্ৰচলিত আছিল। কামাখ্যাৰ মঠ-মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা কালত এই লিপি ব্যৱহৃত দেখা যায়। তাৰ পিছত অশোকলিপি;আৰু তাৰ পিছত গুপ্তলিপি চলিছিল বুলি ধৰিব পাৰি। ভাস্কৰ বৰ্ম্মাৰ সময়ত অসমৰ গৌৰৱ সকলো দেশতকৈ বেছি আছিল। বিখ্যাত চীনা পৰিব্ৰাজক হিউয়েনচাঙৰ লিখিত বৃত্তান্তৰপৰা জানিব পাৰি যে সেই সময়ত অসমীয়া ভাষাৰ সৌষ্ঠৱ অৱস্থা। খৃষ্টীয় সপ্তম শতিকাৰ আগভাগত হিউয়েনচাঙক আমাৰ ভাষাৰ বৰ্ম্মা ৰজাই কামৰূপলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰি আনিছিল। সেই সময়ৰ কামৰূপৰ বিৱৰণ তেওঁ তেওঁৰ ভ্ৰমণ-বৃত্তান্তত লেখি থৈ গৈছে। ভাষাৰ সম্পৰ্কে তেওঁ লেখিছে – “কামৰূপৰ ভাষা মধ্য ভাৰতৰ ভাষাৰে সৈতে অলপ হে পৃথক।” “কামৰূপৰ মানুহৰ স্মৃতিশক্তি প্ৰবল আৰু লেখাপঢ়াত বৰ মন “কামৰূপৰ ৰজাই বিদ্যা- চৰ্চ্চা কৰিবলৈ ভালপায়; আৰু ৰজাক দেখাদেখি প্ৰজাবিলাকৰো বিদ্যা চৰ্চ্চাতে মন।" “বৰ পণ্ডিত, জ্ঞানী আৰু দক্ষ মানুহ দূৰদেশৰপৰা বিষয়-বাসনা বিচাৰি এই ৰাজ্যলৈ আহে। বৌদ্ধধৰ্ম্মত ৰজাৰ যদিও বিশ্বাস নাই, তথাপি তেওঁ পণ্ডিত আৰু জ্ঞানী শ্ৰমণসকলক বৰ সমাদৰ কৰে।" " হিউয়েন্চাড়ে খৃষ্টীয় তম শতিকাৰ আসামৰ ভাষাক মধ্যভাৰতৰ ভাষাৰে সৈতে অলপহে মাথোন বেলেগ বুলিছে। তেওঁ মধ্যভাৰতৰ
