পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/৫৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


          হ’ব মোৰ বিশল্য-কৰণী। প্ৰাণৰো প্ৰাণত
          য’ত কমল-কোৰক আছিল জয়াৰ স্থান,
          তাত আজি নৱ বেদী শ্মশান-ভস্মৰ।
          অধিষ্ঠাত্ৰী প্ৰতিহিংসা লোলজিহ্বা মেলি।
          অন্তৰ্হিত দয়া, ক্ষমা, প্ৰণয়-বন্ধন,
          অন্তৰ্দ্ধান কল্পনাৰ চিত্ৰ অতীতৰ।
          সম্মুখত অতি গাঢ় অন্ধ অন্ধকাৰ,
          প্ৰতিহিংসা সাধনৰ সুবৰ্ণ সুযোগ।
          নাচি উঠ শিৰে শিৰে দানৱ-প্ৰবৃত্তি,
          জ্বলি উঠ দীপশিখা মহা প্ৰলয়ৰ,
          তুমুল তৰঙ্গ তুলি ঘূৰ্ণ প্ৰভঞ্জন
          বই যা মোহাৰি বিশ্ব অস্তিত্ব উৰাই।
    ( বেগেৰে যাবলৈ ধৰে। এনেতে এদল সৈন্ত গদাপাণিৰ আগত উপস্থিত হয় আৰু গদাপাণিক বেৰি ধৰে। )
গদা।–সাৱধান কুকুৰৰ দল ! ব্যাধৰ টিহনি শুনি চেকুৰি আহিছ ? নাহিবি, আঁতৰ হ, নহলে প্ৰাণ যাব।
                   (সৈন্যবিলাক সাৱধানে চাপি আহে। )
গদা।–কি ! কথা নুশুন ! এই তাৰ প্ৰতিফল।
                   (সম্মুখত যাকে য’তে পালে ওফৰাই পেলাই বিজুলী সঞ্চাৰে ওলাই যায়। )
প্ৰ, সৈন্য।—পাই হেৰুৱালোঁ, সৌৱা একে জাঁপেই লুইতত পৰিল। টোপা কাঁড় যোৱা দি গৈছে।