পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/৩৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


ৰেণু।—সোমোৱাৰ লগে লগে। ৰজা ! ৰজা। বৈয়ামৰ মানু–বৈয়ামৰ মায়–গদাপাণিক সাবটি ধৰে। এনেতে বাহিৰৰ পৰা দুপাট কাঁড় আহি ৰেণুৰ কাষে দি সোমায়; গদাপাণিৰ ভৰিৰ ওচৰত ৰেণু বাগৰি পৰে।
গদা।—(চক খাই উঠি ) কি হ’ল ! কি হল ! ৰেণু ! ৰেণু।
                                                 ( ৰেণুক ধৰে। )
ৰেণু।–বৈয়ামৰ মানু।
গদা।—(বাহিৰলৈ ডিঙ্গি মেলি চাই ভোঁ-ভোঁ কৰে ওলাই যায়।)
জেনু।—ৰেণুৰ গাত উবুৰি খাই পৰে। )
                                                  (জপলুৰ প্ৰবেশ। )
জপলু।—টুকুৰাটুকুৰ কৰিলে। মিতাকে মাৰিব আহিছিলে!
                                         (ৰেণুক দেখি) ৰেণু ! ৰেণু ! (ধৰে )
ৰেণু।—বৈয়ামৰ মানু, কাঁড় মাৰিছিলে।
                                       ( গদাপাণিৰ প্ৰবেশ। )
গদা।—ৰেণু ! ৰেণু! মোক ৰক্ষা কৰিবলৈ তোমাৰ প্ৰাণ দিলা।
                                        ( ৰেণুক ধৰে। )
জপলু।—আমি ওপৰ চাঙৰ পৰা আহিছিলে, বৈয়ামৰ মানু লৰি গৈছিলে, ডৰি কাটি পেলালে।
ৰেণু।—( অলপ মূৰ দাঙ্গি ) ৰজা ! ৰজা ! (গদাপাণিৰ ফালে দুয়ো হাত মেলি উঠিবৰ চেষ্টা কৰি বাগৰি পৰে আৰু মৃত্যু হয়। )
জেনু।—ৰেণুক সাবটি ধৰি কান্দে। )
জপলু।—(কান্দে। )