পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/৩৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


ৰেণু। —সোমোৱাৰ লগে লগে। ৰজা! ৰজা। বৈয়ামৰ মানু–বৈয়ামৰ মায়–গদাপাণিক সাবটি ধৰে। এনেতে বাহিৰৰ পৰা দুপাট কাঁড় আহি ৰেণুৰ কাষে দি সোমায়; গদাপাণিৰ ভৰিৰ ওচৰত ৰেণু বাগৰি পৰে।
গদা। —(চক খাই উঠি ) কি হ’ল! কি হল! ৰেণু! ৰেণু।
 ( ৰেণুক ধৰে। )
ৰেণু। –বৈয়ামৰ মানু।
গদা। —(বাহিৰলৈ ডিঙ্গি মেলি চাই ভোঁ-ভোঁ কৰে ওলাই যায়। )
জেনু। —ৰেণুৰ গাত উবুৰি খাই পৰে। )
 (জপলুৰ প্ৰবেশ। )
জপলু। —টুকুৰাটুকুৰ কৰিলে। মিতাকে মাৰিব আহিছিলে!
 (ৰেণুক দেখি) ৰেণু! ৰেণু! (ধৰে )
ৰেণু। —বৈয়ামৰ মানু, কাঁড় মাৰিছিলে।
 ( গদাপাণিৰ প্ৰবেশ। )
গদা। —ৰেণু! ৰেণু! মোক ৰক্ষা কৰিবলৈ তোমাৰ প্ৰাণ দিলা।
 ( ৰেণুক ধৰে। )
জপলু। —আমি ওপৰ চাঙৰ পৰা আহিছিলে, বৈয়ামৰ মানু লৰি গৈছিলে, ডৰি কাটি পেলালে।
ৰেণু। —( অলপ মূৰ দাঙ্গি ) ৰজা! ৰজা! (গদাপাণিৰ ফালে দুয়ো হাত মেলি উঠিবৰ চেষ্টা কৰি বাগৰি পৰে আৰু মৃত্যু হয়। )
জেনু। —ৰেণুক সাবটি ধৰি কান্দে। )
জপলু। —(কান্দে। )