পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/৩৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


                          (এফালে দুয়ো লৰি ওলাই যায়, আনফালে হাতত ধনু-কাঁড় লোৱা দুটা মানুহ সোমায়। )
প্ৰথম।— নিলগলৈ দেখুৱাই ) মনে মনে ব’ল, সেইটো ঠিক গদা কোঁৱৰেই হয়।
দ্বিতীয়।— হয় যেন লাগিছে। নহলে ইমান দীঘল-ডাঙ্গৰ মানুহ ক’ৰ পৰা ওলাব ! -
প্ৰথম।— এই ফালেই আহিছে, ভালকৈ চাই লোৱা যাওক। যদি হয়, একে লগেই কাঁড় মাৰিম দেই। দ্বিতীয়।— আহ, সৌ জোপাটোৰ আঁৰত লুকাই লওঁ। বৰকৈ কাষ নাচাপিবি আকৌ। আগ ধৰি গম পাবৰ হলে আহৰি।
                          ( দুয়ো এফালে ওলাই যায়, আন ফালে ব্যাকুল ভাবে গদাপাণি লোমায়। )
গদা।— ( আপোনাআপুনি) কি শুনিলোঁ !
            কঠোৰ পীড়ন সহি পাষণ্ড ৰজাৰ
            জয় মোৰ মৃত্যুৰ মুখত। আৰু মই?
             খ্যাতি ল’ই বীৰবাহু গদাপাণি বুলি
             দেশ এৰি হীনবেশে ৰাখিছো জীৱন।
             ছিগি যা হৃদয় গ্ৰন্থি, দূৰ হ চেতনা,
             হানা বজ্ৰ পুৰন্দৰ নিৰ্ম্মম বুকত।
             নৰক বদন মেলি কৰ মোক গ্ৰাস।
                           ( আগত ৰেণু আৰু পিচত জেনু লৰি সোমায়। )