পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/৩৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


ৰেণু।–ডেকিলে নোৱাৰিব, নেডেকিলে কি কৰিব ? তাকে নেডেকিলে আমি টাকিব নাপাৰে, বুকুকান পুৰি টাকে। হে জুৰিৰ দাঁতিতে ডেকিব, আহিবি।
জেনু।–আমি নাযায়। ইয়াতে গান গাই টাকিব, হুলিলে হিও আহিব।
ৰেণু।–নাহিলে অ’লে ডেকিব লাগিব।
জনু।–ডেকিব। এতিয়া গাবি ।
                            ( দুয়োৰে নৃত্য-গীত )
দুয়ো।–তিৰবিৰ তিৰবিৰ জুৰিৰ নাচন,
                         গছৰ আগত সোণৰ ঢৌ।
         দিপলিপ কূলত ফুলৰ কাচন,
                          ৰব্‌ ৰিব্‌ বাত জৰে মৌ।
         জিলিৰ তলত জিন-জিন্‌ জিন্‌-জিন্‌,
         বিৰিখ নাচে ধিন্‌-ধিন্‌-ধিন্‌-ধিন্‌,
         উগুল-থুগুল আকুল মন, বুকৰ মাজত কিবাৰ ঢৌ।
                         ( গীতৰ মাজে মাজে ৰেণুৱে চঞ্চল ভাবে ইভালে সিফালে চায়। হঠাৎ গীত বন্ধ কৰি)
ৰেণু।–হেই ফালে কিবা আহিছে।
জেতু।–( ভালকৈ চাই ) হয়, হেই দুটা বৈয়ামৰ মানু, কিবা ডেকিছে; ধেনু-কাঁড় লগতে আনিছে, জুপি জুপি আহিছে।
ৰেণু।–আমি জানিছে, দেওৰজাকে মাৰিব আহিছে। আৰু এদিন আহিছিলে। আহিবি, দেও ৰজাকে ডেকিব।