পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/২৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


জয়।—মোৰ কথা মই কৈছোঁ। স্বামীৰ সম্পৰ্কে মোৰ পৰা কোনো বাতৰি নাপায়।
ৰজা।—ইমান দম্ভ ! শেষ বাৰ মই কৈছোঁ-মোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়াঁ। মনত ৰাখিবা—বিচাৰত মতা-তিৰুতা নাই, ডাঙ্গৰ-সৰু নাই, আপোন-পৰ নাই। যদি তুমি মঙ্গল বাঞ্ছা কৰা, ততালিকে কোৱা গদাপাণি ক’ত।
জয়।—(আপোনা-আপুনি) মঙ্গল ! নিজৰ মঙ্গল !
                                বিপদ-বহ্নিৰ ঘোৰ জলন্ত কুণ্ডত
                                স্বামীক অৰ্পণ কৰি আপোন হাতেৰে,
                                নাৰীৰ মঙ্গল যদি, অমঙ্গল ক’ত ?
                                নাৰীৰ সম্পদ-মুখ, জ্যোতি জীৱনৰ,
                                যত দিন নিৰাপদ জীৱন-ঈশ্বৰ।
                                শাসকৰ দণ্ডাঘাতে, নীচ প্ৰলোভনে,
                                নন্দনৰ সুধাসনা মুকলি বাহুৱে
                                পাৰিব নে নিলগাব পূৰ্ব্বে প্ৰলয়ৰ,
                                সতীক পতিৰ পৰা পথ ভুলোৱাই ?
                                আচৰিত। ৰজা আজি ইমান অবোধ !
ৰজা।—জয়মতী । উত্তৰ নিদিয়া তুমি ? তুমি জনা উচিত ধৈৰ্য্যৰে সীমা আছে। এই মুহূৰ্ত্ততে মোক সমিধান লাগে। নহলে-কঠোৰ-অতি কঠোৰ শাস্তি ভোগ কৰিবা।
জয়।—স্বৰ্গদেৱ! আপোনাৰ ক্ষমতা অশেষ,যি ইচ্ছা কৰিব পাৰে। মোৰ সমিধান দি থৈছোঁ। মোৰ স্বামীৰ কথা মই নকওঁ।