পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/২৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


মাৰি উঠি ) মই কলৈ যাওঁ। ক’ত লুকাওঁ ! কোনে মোক ৰক্ষা কৰিব !
          (বেগেৰে খটখটিয়েদি নামি আহে, এজনী লিগিৰীও পিচে পিচে আহে। ইজনী ভিতৰলৈ সোমাই যায়।)
ৰজা।—(চকিত ভাবে চাৰিওফাললৈ চাই) স্বপ্ন ! দিনে নিশাই স্বপ্ন ! মই আজি এক বিভীষিকাময় স্বপ্নৰ সমষ্টি ! এয়েই নে সিংহাসনৰ মূল্য !
          ( লিগিৰীৰে সৈতে ৰাণীৰ প্ৰবেশ )
ৰাণী।—বঙ্গহৰ দেও ! আপুনি শয্যা এৰি আহিল কিয় ?আপোনাৰ বিশ্ৰামৰ আৱশ্যক।
ৰজা।—শয্যা দুখীয়াৰ শান্তিৰ আকৰ, পৰিশ্ৰমৰ অৱসাদ দূৰ কৰিবৰ অমোঘ ঔষধ। কিন্তু ৰজাৰ শয্যা কাঁইটেৰে ভৰা ; তাত শান্তি নাই। সজাগত চিন্তাৰ জুয়ে হৃদয় ভস্ম কৰে, টোপনিত চিকমিকীয়া তৰোৱালে বুকৰ তেজ পিবলৈ নাচি আহে।
ৰাণী।—বঙ্গহৰ দেও! আপুনি মিছা আশঙ্কাত বিতত হৈছে কিয় ? এনে ৰখীয়া-পৰীয়াৰ মাজত শত্ৰুৰ ভয় ক’ত ?
ৰজা।—শক্ৰ যে মোৰ মগজুত ! তাক খেদাব নোৱৰোঁৰ।
ৰাণী।—আপুনি ভিতৰলৈ আহক, মূৰত অলপ তেল লওক। - বেজবৰুৱাই কৈছে ৰাজকাৰ্য্যৰ চিন্তাত আপোনাৰ মূৰত তাপ সোমাইছে, অলপ টোপনি আহিলেই সকাহ পাব।