পৃষ্ঠা:সতীৰ তেজ.pdf/১৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


            
            ৰজাৰে মূৰতে কলী কলা কলী ঔ,
            সোণালী কিৰীটি কলী কলী কলা ঔ,
                  চকুতে টোপনি নাই ঔ কলী ঔ
                                    কলী কলী কলী ঔ।
            দুখীয়া নিছলাই কলী কলী কলা ঔ,
              পিন্ধে ফটাকান কলী কলী কলী ঔ,
                    ফোচ ফোচ ঘুমটি যায় ঔ কলী ঔ
                                     কলী কলী কলী ঔ।
প্ৰ, লৰা।—এইটো সেই পগলাটো দেখোন।
পগলা।—মোৰ জগৰ লাগিছে পগল হবলৈ ! হেৰ’ মই ৰজা নে ৰজাৰ লৰ, তালৈকে পগলা হব লাগিছে !
দ্বি, লৰা।—ৰজা হলে হে হবলা পগলা হয় ?
পগল।—নহয় নে কোন হয় ? ধন-বস্তু থাকিলেই পগলা দেৱতাই ধৰি মানুহৰ কাচুটি এৰুৱায়। ৰজাৰ ধনবস্তু সকলোতকৈ সৰহ, সেই দেখি তেওঁ আটাইতকৈ ডাঙৰ পগলা। মোৰ ঘৰে নাই, ধনো নাই। মই আকৌ পগলা হবলৈ যাম কিহৰ জগৰত ?
         (কেতেকী সোমাই পগলাক চাউল দিয়ে। সি তাৰে এগাল মুখত ভৰাই চোৰায় আৰু বাকীখিনি কাপোৰত বান্ধি লয়। তাৰ পিচত হেপোৰ পিটি নাম গাই কিছু সময় থাকি ওলাই যায়। লগে লগে লাই-লেচাইৰ বাহিৰে বাকী কেইটা লৰাও ওলাই যায়। )