ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় চৌহদ
ধাৰাসাৰ বৰষুণ। দহদিন বাৰদিন নে সপ্তাহৰ পিছত সপ্তাহ৷ পানী, পানী, ইমান পানী!
চক্চকীয়া ফটফটীয়া নিৰ্মল৷ বতাহত ঢৌ উঠে। ধাৰ নিছিগা বতাহ কোমল৷ কেতিয়াবা
কঠিন। গছ-বন সেউজীয়া, সতেজ, সজীৱ, অমল। নাহৰৰ জোঙা আগবোৰ পানীত
নাচি আছে। বগা-ক’লা-নীলা টৌ-খেলা পানীৰ ৰং৷ কৃষ্ণচূড়া এজোপাই দুজোপা! ফুল
এপাহেই দুপাহ! গুলমোহৰৰ চহকী ৰং - উজ্জ্বল, ইমান উজ্জ্বল৷ মূৰৰ ওপৰত গম্ভীৰ
কজলা মেঘ। মাজে মাজে ধোঁৱা ধোঁৱা। আঃ ফুলৰ কি বিদ্যুৎ! বৰষুণ বাবে গছে-পাতে
ফুলে ক'ত লুকুৱাই ৰাখে ইমান উজ্জ্বলতা৷ চকুত নধৰে, হৃদয়ত সাঁচ কাটে। চেতনাত
খোপনি লয় স্মৃতিৰ বাট বহু দীঘলীয়া হয়৷
সৰল ৰেখাৰ দৰে এই পথ— বৃক্ষই সাবটি ধৰে। দুকাষে ঢৌখেলা ৰূপোৱালী ৰং৷ কি
যে ৰঙৰ ধেমালি৷ সেউজীয়াৰ মাজত একোটা সুস্থিৰ ভৱন৷ চৌহদৰ ঘাঁহবোৰ কোমল
কোমল - কল্পনাৰ দৰে, সপোনৰ দৰে পাহাৰীয়া ছোৱালীৰ চুলিকোচাৰ দৰে৷
বাট-পথ বুৰি আছে৷ পানী-পানী। জোতা-চেণ্ডেল খোলাঁ, কাপোৰ কোঁচাই ভৰি দিয়াঁ৷
আহা! কেনে কোমল স্পৰ্শ— এটি শিশুৰ শৰীৰৰ দৰে প্ৰাণময়৷ স্থিৰ! চঞ্চলস্পৰ্শ!
আহাঁ! আহাঁ! স্পৰ্শ কৰা। সৌৱা নৱনীত ঘাঁহনি ডৰাৰ মাজেৰে এই সুঁতি পানী
ইয়াত শুধু বগা শহাপোৱালিৰ গাৰ গোন্ধ পাবা—অনুভৱ কৰিবা সিহঁতৰ আলফুল স্পৰ্শ!
।।সকলো ৰঙৰ সিপাৰে৷৷৩৩
