পৃষ্ঠা:শোণিত কুঁৱৰী.pdf/৭৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


খিনি, থূপ খাই ঊষা
বুলি দিছাহি চিনাকি।
প্ৰণয়ৰ স্পৰ্শমণি তুমি
পৰশিলা মোক
মই হ’লো প্ৰণয়ৰ দীন
উপাসক, বান্ধ খালো।
আঁচলত চিৰকাললই
তোমাৰ প্ৰেমৰে সখী
জুৰুলি-জুপুৰি

(ঊষাক সাবটি ধৰে। এনেতে বাণ আহি থিয় হৈ আচম্বিত হৈ চায়। বাণৰ মুখৰপৰা নজনাকৈ ওলাই আহে— “কি সুন্দৰ”!)

বাণ: কোন? কোন তই দুৰন্ত বালক?

 (অনিৰুদ্ধ-ঊষা দুয়ো উচপ খাই উঠে। ঊষাৰ সখীবিলাকে ভয়ত বিহ্বল হৈ ভুমুকিয়াই চাই থাকেহি)

অনিৰুদ্ধ: কোন?
ঊষা: পিতা! পিতা! তোমাৰ এনে উগ্ৰমূৰ্তি কিয় পিতা? মোৰ বৰ ভয় লাগিছে।
বাণ: কলঙ্কিনী! তোৰ পিতৃৰ মান-অপমান গৌৰৱ সকলো জলাঞ্জলি দি অজ্ঞাত এই পাপিষ্ঠৰ নহয়, তই মোক মুখ নেদেখুৱাবি। আঁতৰি যা (অনিৰুদ্ধক) নৰাধম চোৰ! কোন তই? কি সাহেৰে মোৰ কন্যাৰ কুমাৰী ধৰ্ম নষ্ট কৰিলিহি?
অনিৰুদ্ধ: পিতা! মই আপোনাৰ কন্যাৰ কুমাৰী ধৰ্ম নষ্ট কৰা নাই। মই তেওঁক ধৰ্মমতে বিয়া কৰাইছো। পিতা! মোক মিছাকৈয়ে দোষাৰোপ কৰিছে। মোৰ নাম অনিৰুদ্ধ। শ্ৰীকৃষ্ণৰ নাতি।
বাণ: (খঙত) কাপুৰুষ—
অনিৰুদ্ধ: পিতা! মই কাপুৰুষ নহওঁ।
বাণ: ভীৰু! তই চোৰ তই— মনে মনে আহি মোৰ কন্যাৰ সৰ্বনাশ কৰিলি। প্ৰস্তুত হ, তোক মই বধ কৰিম (অস্ত্ৰ লয়)