পৃষ্ঠা:শোণিত কুঁৱৰী.pdf/৩৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে

২৪

চিত্ৰ: ভগৱতীক সেৱা জনাই মই হাতত লিখনী ল’লো। (আঁকে)

চোৱা সখী! দেৱতাৰ
কুমাৰসকল— ৰূপৱান
বীৰ্যৱান। দৰ্শনতে
জগতৰ যৌৱন চঞ্চল

ঊষা: (মুখ আনফালে নি) ওঁহো, নাই।
চিত্ৰ: (আঁকি) এই চোৱা গন্ধৰ্ব কিন্নৰ,

নৃত্যগীত বিশাৰদ
কুমাৰসকল।

ঊষা: ওঁহো নাই। ইয়াতকৈও সুন্দৰ সখী!
চিত্ৰ: (আঁকে) চোৱা সখী দৈত্যকুল

উজ্বলাই আছে এই
মহাযোদ্ধা কুমাৰসকলে।
আছেনে প্ৰাণ প্ৰিয়
ইয়াৰ মাজত?

ঊষা: নাই সখী! নাই।
চিত্ৰ: তেন্তেতো সকলো শেষ। কেৱল মানৱৰ কুমাৰ সকল থাকিলগৈ। তাৰ ভিতৰতে এইজনৰ পট চোৱা।

(শ্ৰীকৃষ্ণক আঁকিবলৈ আৰম্ভ কৰে।)

যাৰ বেণু ৰৱ শুনি
গকুলৰ সদউ গোপিকা
ঘৰবাৰী এৰি মতলীয়া,
পটত তুলিলো সেই
মোহন কলিয়া।

(অঁকা শেষ।)

ঊষা: (বৰ উৎসুক হৈ চাই) সখী সখী— অ’ নহয়, কিন্তু প্ৰা প্ৰায়।
চিত্ৰ: ভগৱতী! ৰবা সখী! মোৰ বুকুখন বৰকৈ ধপ্ ধপাইছে। আই মাতৃ! (আঁকিব খোজে। ঊষাই বৰ ব্যগ্ৰ হৈ চায়।)