পৃষ্ঠা:শোণিত কুঁৱৰী.pdf/২৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে

১৪

কোন তটিনী বয়, কুলু কুলু কুলু
 কুলু কুলু কুলু
 কুলু কুলু কুলু কই
নিজৰি, নিজৰি, নিজৰি নিজৰি কোন সুৰে
 গান গাই।
প্ৰাণ মতলীয়া কৰা আলসুৱা ই কিনে মায়া,
 ই কিনো মায়া।

চিত্ৰ: উস্। আৰু নোৱাৰো, বৰ ভাগৰ লাগেহে।
ঊষা: সঁচাকৈয়ে চিত্ৰ! তোমাৰ নাচোন চাই বলিয়া নোহোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰি।
চিত্ৰ: বাৰু বাৰু, প্ৰশংসা কৰিব নেলাগে, যোৱা।
ঊষা: সঁচাকৈয়ে সঙ্গীত ইমান সুন্দৰ।
পত্ৰ: তাতে আকৌ আচলজনীয়েই গাইছে। নহ’বনো কিয়? সোণত সুৱগাৰ দৰে।
চিত্ৰ: এঁঃ এঁঃ, ক’ব লাগিছেনে আৰু! বাৰু, প্ৰশংসাখন থোৱা। তোমালোক আটাইকেইজনীকে মই নচুৱাইহে এৰিম।
পত্ৰ: অ,’ সৌৱা ভাই আহিছে।
ঊষা: ক’তা?
পত্ৰ: সৌৱা!

 (আটাইকেইজনীয়ে চায়। দেখি, আহি পাবলৈ বাট চাই চাই থাকে। মধুমতী আহে, আটাইবোৰে সেৱা কৰে)

মধুমতী: আই ঊষা! ভাল আছনে?
ঊষা: অ’ আই, আছো। তোমালোক ভালে আছানে? পিতা ইয়ালৈ নাহেনেকি? তুমি দেখোন বহুত দিন নহাকৈ আছিলা?
মধুমতী: এৰা আই। পিছে, তোৰ ইয়াত ভাল লাগিছেনে?
উষা: অ’ আই, মোৰ বৰ ভাল লাগিছে। নগৰখন বৰ সুন্দৰ হৈছে আই।
মধুমতী: আই চিত্ৰ-পত্ৰ! তহঁত ভালে আছনে?