পৃষ্ঠা:শোণিত কুঁৱৰী.pdf/২৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে

১৩

 (আটাইকেইজনীয়ে চিত্ৰক বেঢ়ি বহে, চিত্ৰই তাঁৰ বান্ধিবলৈ লাগে।)

ঊষা: এতিয়া কাণ মোচৰোতে মোচৰোতে এযুগ যাব যেনহে পাইছো।
চিত্ৰ: এই হ’ল ৰ’বা, হ’ল আৰু।

 (তাঁৰ পকায়। তাঁৰ ছিগি যায়। সকলোৱে হাঁহিবলৈ ধৰে।)

চিত্ৰ: ভাল আপদ! (আকৌ চেষ্টা কৰে, আকৌ ছিগি যায়।)
ঊষা: থোৱা, থোৱা, ফালিবা এতিয়া (হাঁহে)
পত্ৰ: বোলো এতিয়া বীণখন থোৱা! এনেয়ে গীত গাই নাচা।
চিত্ৰ: অ’ ৰবা, এইবাৰ হ’ব।
ঊষা: নালাগে, নালাগে উঠা।
চিত্ৰ: হ’ব হে ৰ’বা।
ঊষা: (চিত্ৰক ধৰি) নালাগে উঠা।
চিত্ৰ: তোমাৰপৰা নোৱাৰি দিয়া। (বীণখন আঁতৰাই থৈ)

নাচা হে পত্ৰ! নাচা হে, কি চাই আছা?

পত্ৰ: ইস্, নাচিব লাগে কোনে, আকৌ নাচিবলৈ কয় কাক?
ঊষা: কিহে চিত্ৰ?
চিত্ৰ: নচুৱাই নচুৱাই— বাৰু দিয়া।
ঊষা: গীতো লগতে?
চিত্ৰ: ঊষা বাৰু, কি গাম?
ঊষা: আগতে ইমানবোৰ পৰি আছে। সুৰৰ ৰহণ সানি নি থাকা। (চিত্ৰ নাচে আৰু গায়।)

গীত

বোৱাঁ বোৱাঁ দখিণ মলয়া, তটিনী গোৱাঁ।
সমীৰণে আহি পৰাণ জুৰালে আ-হা।
 কোন নন্দনত পাৰিজাত ফুলে
 বিলাই সুৰভি বিয়াকুল কৰে।