পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৯৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষা-দানৰ এশালী মনৰ এই স্মৃতি শক্তিৰ দৰে আমাৰ আন আন অ- প্রত্যজৰে এক প্ৰকাৰ স্মৃতি শক্তি আছে। মই লিখিব ধৰাত আখৰৰ কাজলৈ মই মুঠে মন কৰিব লগীয়া হােৱা নাই; মােৰ আৰু লিৰ পেশীবােৰ এই কামত ইমান অভ্যস্ত হৈ গৈছে যে চকু মুদি লিখও মােৰ পক্ষে একো টান কাম নয়। চাইকোলত উঠা লােকৰ চাইকেল চালনা, বাজনাৰৰ ৰাজনৰ ওপৰত আঙলি-চালনা, ইত্যাদি অনেক প্রকাৰৰ কাম আমাৰ মাংসপেশীবােৰে আয়ত্ত কৰি থয়। এইবিলাকৰ মূল অ্যাস। মুখস্থ বিদ্যাও এই প্ৰকাৰৰ অভ্যাসৰ ফল। লাগতিয়াল কাৰ্য্য আৰু কথা এইদৰে অভ্যাস কৰা আৰু ৰাকে লোকাল নাই। অনেকে আজি কালি মুখস্থ কৰা এটাকে অল বুলি ভাৱে। কিন্তু কিছুমান লাগতিয়াল কনেনো , শােক, নেওতা-ইত্যাদি মুখস্থ কৰা বৰ ভাল নিয়ম। মুঙ্গে, মুখস্থই একমাত্র শিক্ষা হব নালাগে; আৰু বুট মুখহুৰ ওপৰ বুলি জানিব লাগে। কোনােটো শব্দৰ বানান জল জৰে মনত নপৰে, কিবা এট। আবহু সন্দেহ। বিশেষ নাৰিৰকৈ শটো লিখি পেলােবা; এয়েই দেখা যায় সেই পৰে লিখা টা তু ।ৈ নিৰ কাৰণ পেশীবোৰ গতিশক্তি। সেইদৰে চকু-কাশ আজি ইলিৰো এক এক সুকীয় বৃতি আছে। এটা শব্দ ভুলকৈ লিখিলো; তেমা কু