পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৯১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষাকাল এগালী কিনিছ; কি টিকটবােৰৰ নম্বৰ খবৰৰ ফাগজত ওলাব লগীয়া আছে। নির্দিষ্ট তাৰিখৰ কাগজখান কেতিয়া অতি পায়, এই কথাত তােমার কিমান ঔৎসুক! আৰু নৰ- কেইটা তুমি কিমান মনােযোগ দি পুংখানুপুংখৰূপে চোৰ । তুমি নিজে পৰীক্ষার্থী বা তােমাৰ কোনােবা আত্মীয়ই পৰীক্ষা হিছে। তেতিয়া ৰঙালি খবৰৰ কাকতৰ পুখুৰীয়া পঢ়ি শোনা আখৰবােৰলৈ তােমাৰ কিমান এনােযােগ! তেওঁ লটাৰিৰ টিকট কিনা নাই, ৰা পৰীক্ষাৰ ফলাফলত তেওঁৰ স্বার্থ নাই; তেওঁৰ পক্ষে এটাৰিৰ নম্বৰ আৰু পাছ হােৱা ছাত্ৰৰ নাম বিৰক্তিকৰ লেপৰেপীয়া ৰ মাজ। অগ্রীতি বিষয়ক নিজৰ স্বাৰ্থৰ লগত সংশ্লিষ্ট কৰি লব পাৰিলে তাৰ এতি স্বৰতে এনােযােগ ৰহি। কিন্তু ইচ্ছা-সাপেক্ষ মনোযােগ শক্তি সংসাৰীৰ পক্ষে সাতকাল অতান্ত লাগছিল। ই অশৰ চৰিত দৃঢ় অধৱী আৰু একাগ্ৰতাপৰ কৰে। এইবিলাক গুণ সংসাৰত উদগতিৰ কাৰণে একা আঞ্চকর। স্বাভাবিক মনােযােগৰ জিম নদীৰ গতিৰ দৰে বিৰা, লালি নিহিঙ্গা; আৰ ফলে কােৰৰ আৱক নকৰে। ইচ্ছসাপেক্ষ মনােযােগ ইনিৰ থক-খনিৰ দৰে; এটা কোই ছুি দূৰ ফা কৰে, অৰ পাছত আৰু এটা চোৰ আৰক । বি লােকে বিমান যে পরিমাণ ই কৰি মনােযােগ তিন মাস