পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৭১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


বিন ইলি এখাৰ এ বি লাগে, বেলে তেওঁ সে এ দুৰ মাজত প্ৰকাশ বৰ কাৰণে চেষ্টা কৰে। আৰু ৰে যদি তার মুখ বিদ্যা আৰু পৰীক্ষা-গাছেই মানুহৰ জীৱনৰ লক্ষ্য, তেওঁৰ যত্নও সেইমুখীয়া হয়। আকৌ, কাত ক গতৰৈ ছাত্ৰই শিক্ষক অনুকৰণ কৰে। সেই দেখি শিক্ষক ৰেনে একৰি তেওঁৰ ও সেই প্রকৃতি হােৱা এ যায়। কক্ষ একাচিত শিক্ষকৰ চিন তেওঁৰ লৰ য, গেল, ফুলি, চাক-না, এই সকলােতে ফুট ওলায়াৱৰ কথাই নাই। এই কাৰণে কি এখান কত, বিমান কথা পাৰি তেওঁ ছাত্ৰৰ আগত জীৱন্তু আদর্শ স্থানীয় ৰ লাগে। সকলো মহৎ সৎ আৰু পৰিৱ কাৰত ছাত্ৰই শিক্ষককেই পাৰ লাগে। চৰিত্ৰৰ সৰুলে বিলাক লােজনীয় শত-- নিলসতা, কর্মপটুতা, এমতা, গয়া, সহানুভুভি-শিক ছাৰ আগন্তু সেই বােৰৰ কায়িক অৱতাৰ বেৰ লাগে। ভিীতে, শিশু-চৰিত্ৰত শিকৰ গভীৰ অভিজ্ঞ শে। এই অভিজ্ঞতাৰ কাৰণে মনােবিজ্ঞানৰ গুখি অাৰণৰ তিন আ গৰুৰে, যিমান আৱশ্যক্ষ ছাত্রজীৱনৰ লগত শিক্ষক সাহুতিৰ। মাত্রই কোন প্রতিৰ বলত কি কাৰ কৰিলে, কোন কথাৰ পক্ষে ফুল চান, কোনা নিতে হবে জানত যত পৰা বুলি ভাৱে কেনে হয়ৰ বৰ, প্রতি