পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৬৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিৰিচাৰ নানুহৰ হাতত পৰি হে ঈশ্বৰৰ অনেক গানৰ পৰা অমৃত নিঃস্তন নহই বিষ জৰি পৰে। মানব প্রকৃতি সম্বন্ধে ধাৰণাৰ এই আমূল পৰিবৰ্তনৰ ফল ফ্রোবেলৰ যত শিক্ষা- দান বিষয়তো অবিলম্বে দেখা গল । আগৰ কঠোৰ শান্তিৰ পৰিবতে ছলিৰ মন মুহিব পাৰা শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা হল; আগৰ স্কুল আছিল ভীষণ কাৰাগাৰৰ সদৃশ, তাব পৰিবতে স্কুলক আনন্দ আৰু কাৰ ক্ষেত্ৰ কৰিবলৈ শিক্ষাবিদ সকল বকুল ফুল। ফ্রোবেলে আকৌ দেখুৱালে যে শিক্ষা মানে বাহিৰা কথা। মুখস্থ কৰা নহয়; শিক্ষা মানে নিজৰ শাৰ্তিক বাহিৰৰ বস্তু সহায়েৰে প্ৰকাশ কৰা। শিক্ষ-দান তিন লাগতিয়াল নহয়, যিমান শিক্ষাগ্রহণ অৰকী-শিক্ষকে যত্ন কৰি একো শিকাৰ নােৱাৰে, যদি লৰাই নিজৰ শক্তি কত প্রয়োগ নকৰে। ফ্রোবেলেৰ মতে জন্মত যাৰ যি প্রকৃতি, সি ভালাে নয়, বোও নহয়, সি স্বাভাৱিক। এই প্রকৃতিৰ পূঢ় মম বুজি তাৰ সহায়ত শিশুৰ উপযুক্ত বিকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হে উৎকৃষ্ট শিক্ষা-বিধানৰ লক্ষ। শিশু-প্রকৃতি পর্যবেক্ষণ কৰি চাই ৰেলে পালে যে—তি জ্ঞান-আহৰণৰ কাৰণে বান্ত ; শিশু এ ডাঙৰৰ সন্তু ক্রিয়াকলাপ অনুকৰণ কৰি বৰ তৃপ্তি লাভ কৰে, এয়ে ধেমালি; আৰু শিশু সদাই কামত লাগি থাকিবলৈ ভাল পায়। এই তিনটা সতাকে জোবেলে