পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৬৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষ-কান অর্থ সাৰ লাগে, যাক যেনে আশ্রয় লাগে, তেনে সাৰ আৰু আশ্রয় দিয়ে। সেই দৰে বিচক্ষণ শিক্ষকেও ছলিক শিখাবলৈ গৈ হাতত বেত আৰু চকুত খং লৈ তাৰ প্রতি ফলন কৰিবলৈ বিচাৰিলেই নচলিব । বৰং ছলিৰ প্ৰকৃতি বুলি, তাৰ সামৰ্থৰ পৰিমাণ লৈ সেই অনুযায়ী তাক শিক্ষা দিব লাগিব। | শিশু প্রকৃতি, তথা মানব প্রকৃতি, সম্বন্ধে এই ধাৰণাৰ প্রথম জন্মদাতা ( অন্ততঃ শিক্ষাদান বিষয় ) যিবিলাক পণ্ডিত লোক আছিল, সিবিলাকৰ ভিতৰত স্রোবেলেই অগ্রগণ্য। ফ্রোবেল সাধাৰণতে জার্মান বুলি গণ্য। কিন্তু চুইজাৰৰ লগত তেওঁৰ জন্মৰ সংক্ৰৱ আছিল। তেওঁ নিজে শিক্ষকতা কৰি এই সত্যত উপনীত হৈছিল যে শিশু-প্রতি দমন কৰিশিক্ষা দিবলৈ যি চেষ্টা কৰা যায় সি ফলতী হব নােৱাৰে; শিশু-প্রতি অনুসৰি শিক্ষা দিলৈহে সেই শিক্ষাৰ পৰা প্ৰকৃত উপকাৰ পােৱা যায়। পূর্বে পণ্ডিত লােকে ভাবিছিল যে মানব প্রকৃতি, বিশেষ শিশু প্রকৃতি, প্রভাৰতে দুষ্ট। এই দুষ্ট প্রকৃতি দমন কৰাই শিক্ষা প্রধান কাম। এই বিশ্বাসৰ পৰাই নানা প্রকাৰ অমানুষিক শান্তি-বিধান শিক্ষাৰ অঙ্গ হৈ পৰিছিল। ইচে, ফ্রোবে, পেষ্টালৎচি আদি পণ্ডিতসকলে এখৰ ঘােষণা কৰিলে যে ঈশ্বৰে কাকে বেয়া বা দুষ্ট প্রকৃতি কি সৃষ্টি কৰা নাই ।