পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৫৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষা-গানৰ অৰ্থ অঙ্গ প্রত্যাদিৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ শিকে। খােজ কাঢ়িব পাৰা হয়; আৰু আধ-ফুটা মাতেৰে কথা কবলৈ শিকে। এই সময়ত অনুকৰ প্রতি প্রৱশ; আৰু সেই প্রস্তুৰ সায়েৰে ওপৰত কোৱা কথাষােৰ শিকে। এই বয়সত ভাল- বেয়া হিতাহিত জ্ঞান নন্মে। কৌতুহল প্ৰতিটো বৰ চঞ্চল হৈ থাকে। | (খ) শৈশৱ – এই সমস্ত শৰীৰ ক্ৰমে পুষ্ট হৈ আহে । খােজ কাঢ়াত আৰু কথা কোৱাত কোনাে যত্নৰ অৰক নকৰে। চাৰিও ফালৰ বস্তু জীৱ-ৰ আৰু মানুহৰ লগত উপৰুৱা পৰিচয় ঘটে। কৌতূহ প্রবৃওি বিশেষ প্রবল হয়। অনুকৰণৰ পৰা ভাল-বেয়া জ্ঞানৰ বিকাশ হয়। যং ধেমালি কৰিৱলৈ ভাল পায়। এই সময়তে সাধু কথা শুনিবলৈ আহৰ আৰম্ভ হয়। শৰীৰৰ অনুপাতে মতিৰ বিকাশ বেছি হয় । প্ৰকৃততে শিশু জীৱনৰ সাত-আঠ বছৰত শক্তিক্ষৰ অৱয়ব সম্পূর্ণ হয়। (গ) বলা—এই কালৰ আদি গুগতেই মস্তিস্কৰ আয়তন পূর্ণতা পাই দেখি এই বয়স খুখ কৰাৰ উপযােণী সময়। নেতা আৰ্যা শ্লোক-এনেবােৰ কথা সহজতে ছাত্ৰই এই বসু, অর্থ সুবুজিলেও, মুখত আহাই থব পাৰে। কেছুৱা আৰু শৈশব ছাত্ৰৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক বৃত্তি- বিলাক কোমল হৈ থাকে; এই কালত সিবিলাক, ক্রমে