পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৫৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৪৮ শিক্ষা-বিচাৰ ঘােৰাকো পানী খুৱাব পাৰি, আৰু চেৰা-ঢেকি-থােৰায়ে ব্দ কুমাৰৰ দৰে আচৰণ কৰিব পাৰে । নহলে যিহকে তিকে ছালৰ আগত হাজিৰ কৰি, হাত বেত এডাল লৈ, আমি কলো হয় কে “গৰুহঁত, পঢ় পঢ়; নহলে বেতৰ কোবত ছাল ছিগি।” | মই অৱশ্য জানাে যে বর্তমান সময়ত শিক্ষাপ্রণালীৰ অনেক উন্নতি হৈছে আৰু এই ধৰণৰ ঢেকি-খোৰাই দি হেচি - গিলােৱা-প্রণালী অৱলম্বন কৰা শিক্ষক সংখ্যা দিনক দিনে কমি আহিছে। কিন্তু অভিভাৱক শ্ৰেণীৰ ভিতৰত হলে এই জৱদন্তী প্ৰথাৰ পক্ষপাত লােক হে বৈচ্ছি দেখা যায়। তেওঁ- বিলাকে নিজৰ নিজৰ শিশুকালৰ শিক্ষালৈ মনত কৰে; আৰু সেই ধৰণৰ প্ৰণালী স্বত্বেও যে তেওঁলােকৰ ন-গৰিমা ইমাম গম্ভীৰ হল তাক তাৰে ; আৰু আন কোনো ফালে চকু নিদি নৈৰ নিঃশ্বাস কৰি কয়, “গৰুহঁত, পঢ়-পঢ়; আৰুপড়ি পঢ়ি ৰ! | ‘গৰুহঁত, পঢ় প” বুলি হুকুম কৰিলেই পঢ়িব পাকা হলে, শিক্ষাদান কাৰ্য ইমাল উজু হলহেতেন যে কোনাে মহামহিম সঙ্কটে গধুলি এখন খােবনা-পত্র লিখি দি পাছৰ দিনা পুৱা তেওঁৰ সাম্রাজ্যৰ সঞ্চলে লােককে শিক্ষিত দেখি নিক অভিনন্দন কৰিব পাৰিলেহেতেন। ছাগ নালাগে, আঁচল গৰু এটাকো অৰ শতিৰ অতিৰিক্ত কাম কৰোৱা অসাধ্য।