পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৫৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষা-দানৰ অৰ্থ শাসিত কৰি ৰখা হৈছি, সি সম্ভবতঃ শ্ৰেণীৰ চুকত সােমাই কিতাপৰ ওপৰত মূৰ গুজি থাকিব বা উচ্ছংখলতাৰ চৰম সীমা পাবগৈ । যি অভিভাৱৰুে সংগীত চিত্রবিদা সাহিত্য-আদি কাবিদ্যাৰ, অনুশীলন কৰে, তেওঁৰ ঘৰৰ চুলিৰ সেই সেই বিষয়ব প্রতি ব্যাপ বহাৰ সম্ভাৱনা বেছি। আৰু এক প্ৰকাৰে গ্ৰহণৰ ক্ষমতা অস্থিৰ ওপৰত নির্ভৰ কৰে। নেওখান নাজিনিলে পূৰণ অঙ্ক কৰিব নােৱাৰি। গতিকে পূৰণ-শিক্ষা-গ্ৰহণৰ ক্ষমতা পূৰৰ নেতা- জানাঅঙ্কিতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছে। এই কমে প্রত্যেক নতুন শিক্ষাকে পুৰণি অভিভাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি হে এহণ কৰা সৱ। সেই দেখি আমি একান্ত ইচ্ছা কৰিলেও ৰাম-ক বােলাৰ পাছতে ৰত্নাৱলী পঢ়াৰ নেৰাৰে।।” ৮। সাতভাই চম্পা’ৰ সাধু কথাত কোৱা আছে- এঙাৰ জল পানীৰ তলত খাকা সাত ৰাজকুমাৰে মাৰ কাঠৰ বোৰ একোটা আনি সতীয়া শাক হাতে গা ধুবলৈ আহত ঘটিক আছি ক কাঠৰ যোৰা, পানী খা, পানী খা।” তাতে সতীয়া সাকতে কয়, “কাৰ বোৰাই নন কৰাত পানী খাঁর নে?” | সতীয় মাকৰ সংজ জনৰপৰা হােৱা এই কথা-কাৰৰ আমি আজিও ভালকৈ বুজা নাই। আমি ভাবো, কাঠৰ