পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/৪৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৩৭ শিক্ষাদানৰ অৰ্থ শিশুৰ অকল স্তন হৈয়েই নাথাকিল, অমৰ প্রতি সি কেনে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাকে শিকিৰে আৰু তাৰ সােত যে এটা সুখ আছে তাকে বুজি পালে। | ইয়াতে এই কথা মন কৰিব লাগে যে এই প্ৰকাৰে অভিজ্ঞ ছােৱাত শিক্ষকৰ কাম কৈ ছাত্ৰৰ কাম ৰেছি । পূৰ্বৰ লেম- ‘বষয়ক উদাহৰণটোকে আকৌ লওঁক। শিক্ষকে লেমটো আনি ছাত্ৰৰ আগত থব পাৰে; ছাত্রই যদি কৌতুহলপ্রবৃতিৰ বশবর্তী হই লেটো লাৰি নাচায়, তেনেহলে ছত্ৰৰ হাতখন জে এ কৰি লেমৰ গাত লগায়ে দিব পাৰে । কিন্তু লেত হাত লাগিলতে যদি ছাত্ৰৰ দুখৰ অনুভূতি নহয়, তেতিয় শিক্ষকে কি কৰিব পাৰে? আমি সাধাৰণত কঃ যে লেমত হাত লাগিল দুখৰ অনুভূতি নাই নােৱাৰে। ঠিক কথা। কিন্তু দুখ অনুভূতি অনােৱাত শিক্ষক কিবা হাত আছে নে ? | এই অনুভূতি জন্মিৰলৈ লাগিল—প্রথম, লেমৰ পুৰি পাৰা শকি, দ্বিতীয়, চুৰ খাই আৰু লেমৰ সংস্পশ; আৰু তৃতীয় ছাত্ৰৰ এনে এটা নিজা অনুশক্তি যি শক্তি থাকৰ কেতুকে সি দুখ পাইছে বুলি বুজিব পাৰে । লেমৰ জুইৰ পুৰিব পৰা ধর্ম স্বাভাৱিক, তাত শিক্ষকৰ একো হাত নাই; ছাৰো অনুভৱ কৰিব পাৰা ধর্ম স্বাভাৱিক, তাতে শিক্ষকৰ একো হাত নাই। মুঠ জুইৰ স্বাভাবিক ধৰ্মৰ লগত ছাত্ৰৰ ব্যৱিক ধৰ্মৰ যি অৱস্থাত ভাণৰূপে পৰিয় ৰ পাৰে সেই অৱস্থাটে