পৃষ্ঠা:শিক্ষা-বিচাৰ.pdf/১১৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শিক্ষা-বিচাৰ পেশীৰ ঢালনাৰপৰা তাৰ পুষ্টি হয় কিন্তু সাধাৰণ স্বাস্থ্যৰ একো উন্নতি নহবও পাৰে, সেইদৰে অনেক সময়ত ব্যক্তিগত উন্নতি ষ্টেট বা সমাজৰ প্রত্যক্ষ হিতত নালাগে। কিন্তু যি-পর্যন্ত, অধিক। মঙহৰ দৰে, তেনে উন্নতি ষ্টেট বা সমাজৰ বিৰুদ্ধে নাযায়, সেই পর্যন্ত সি কোনাে অহিত কৰিব নােৱাৰে; বরঞ্চ, কেতিয়াবা, পৰেক্ষে হলেও, হিততহে লাগিৰ পাৰে। অথচ, বুৰঞ্জী আবহমানকাল ব্যক্তিৰ লগত সমাজ, আৰু এজাৰ লগত ৰাজাৰ সংঘৰ্ষণকেহে কীতন কৰি আহিছে। বেণ-আৰু পৃথুৰাজাৰ দিনৰপৰা জাৰ নিকোলচৰ দিনলৈকে ৰাজা-প্রজাৰ যি দুৰ্ঘোৰ বিবাদ চলি আহিছে, প্রা-সৃষ্টিৰ আৰৰপৰা আজি পর্যন্ত সমাজে ব্যক্তিগত স্বাধীনতাত যি বাধা দি আহিছে, ইয়াৰ কাৰণ কি তেনেলে ? এই প্রশ্নৰ উত্তৰ, এই সম্পর্কে বিচাৰ কৰা পণ্ডিতসকল এই দৰে দিছে যে পৰস্পৰে পৰৰ উদ্দেশ্য ভুল কৰি বুজে। ৰাজাই প্ৰজাৰ হিৰ কাৰণে কার্য নকৰি নিজৰ স্বার্থসিদ্ধিও মন দিলে বিদ্ৰোহৰ বীজ বপন কৰা হয় । আৰু সমাজে ব্যাক্তি- গত অত্যাচাৰপৰা নমাই আনি লাহেকৈ স্বাধীনতাৰ ওপৰত হাত দিব খুজিলেই সামাজিক উচ্ছখেলতাৰ সূত্ৰপাত কৰা হয়। স্বাধীনতা উচ্ছংখলতা নহয়, নিয়মৰ অধীনতা; উচ্ছংখলতা সকলােতােকৈ নিকৃষ্ট পৰাধীনতা।