পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/৫১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


তৃতীয় আধ্যা ৰচনা প্ৰণালী কেনে শুৱল , কেনে কবিত্বপূর্ণ আক দি । কেনে (Mattermind) প্রতিভাশালী লোকৰ ৰচমা, তাক যি পচিছে সিয়েই সেই কথা ভালকৈ অনুণ্ডেৱ কৰিছে, অকল আমি নহয়। উদৰ সংক্ষেপ কথাৰে কেনেকৈ তাত ভগৱন্তৰ দশ । অৱতাৰ বৰ্ণনা কৰ। । হৈছে, পচিলে মনত অতুল আনন্দৰ উদ্রেক হয় । জম্মদেৱৰ "প্রলয় পয়োধিজলে কৃতবনসি বেদং,* ইত্যাদি। মুললিত সংস্কৃত কবিতাৰে হে ইয়াৰ তুলনা হয় । আৰু এটা কথা সদায় দেখা যায়, যে শঙ্কৰদেৱে সংস্রত শ্লোকৰ যত পদলৈ ভাঙনি কৰিছে, সংসুতশ্লোকটোৰ যদি জুই চৰণ বা চাৰি চৰণ থাকে, তেন্তে প্ৰায় তেওঁৰ পদৰো । তেনেকুৱা ভূফাকি বা চাৰি ফাকি হে হঘ । বিশেষভাৱে তাৰ ভিতৰলৈ নগৈ ডোখৰচেৰেকলৈ পাঠকৰ মন সকৰ্ষণ কৰিম । —‘প্রথমে প্ৰণামো ব্ৰহ্মৰূপী সনাতন। সর্ব । অৱতাৰৰ কাৰণ নাৰায়ণ” তাৰ এই আগুনেই এক মূহুৰ্তৰ ভিতৰতে পাঠকক এজন অনাদি অনন্ত সর্বপক্তিমান সৰ্ব্বব্যাপী ৪৯ মাধৱন্ধেৰে পুৰিখন পাই-- ‘ৰি পুৰিখান আমনিত যন, তাৱক্ষণে ভটিলন্ত । শিবৰ ওপৰে, পুথিখান আতি আনমতে নাচিলা ঃ ॥ খোলী উচ্চ কৰি, কেন উপকাৰী জামাৰ ৰামচৰণ । লেখা দেখা পোক, কষ্টে জমিয়োক, পূর্বে এহি পূৰিখাৰ । পায়া সংসাৰক আমি পাশৰিঙ্গে।, ইটো থানে থানে গৈল । অংক এক খান কৰিবাক যি পূর্বে মোৰ মন তৈল । এজেৰে ই বজো মাইনে, এক থান কৰিমাক নাপাৰিলে। { ৰণ চিণে আক এম মই কৰি মোৰেসে কাম কৰিল । এহিবুলি পুথি মেলি চাছিনস্থ, কৈহ কোন কথা আছে। বৈত বিৰা৷ কথ। শৈবে লাখে থৈছে, বিচাৰি দেখিলা পাছে । দৈতাৰি ।