পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/৩১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


গিৰিৰ গৰুৰ জাকত সোমাই জনীচেৰেক গৰু আনিবলৈ ঘৰে তাতে গৰখীয়াই আগভেটি গৰু নিয়াত বাধা জন্মায় । বনগঞাইও সেই সময়ৰ চলিত বন্দীবিলাকৰ ওপৰত ডাঙ্গৰীয়াসকলৰ সহজ ব্যৱহাৰৰ ভাবত, হাতত থকা যাঠিডাল গৰখীয়াৰ বুকুলৈ মাৰি তাৰ প্ৰাণ বধ কৰে । ভায়েকৰ এই নৃশংস কাৰ্য্যত শঙ্কৰদেৱে আত্মৰিক বেদনা পাই ভায়েকক ঘোৰ ভংসনা। । কৰে । তেওঁৰ সংস্কৃত মনৰ গতি এই ঘটনা দুটিৰ দ্বাৰাই জনা যায় । “তীৰ্থভ্ৰমণৰ পৰা অাহি প্ৰথমতে তেওঁৰ একমাত্ৰ ধ্যানৰ হৰি নামৰ মহিমা, হৰিধৰ্ম্মৰ পৱিত্ৰতাৰ মৰ্ম্ম, তেওঁৰ বুঢ়ীমাক জয়ন্ত দেৱৰ সহধৰ্ম্মিণীৰ ওচৰত প্ৰচাৰ কৰে । এই বুঢ়ী ধৰ্ম্মপৰায়ণা সতীয়ে, স্বামীয়ে বিধবা তিৰুতৰে ঘৰ পুৰোৱা বাবে, স্বামীৰ পৰা আঁতৰ হৈ বেলেগে বাস কৰিছিল। শূদিৰ কুলীয়া৷ জয়দেৱে েয বিধৱাকে তিৰুতাৰৰূপে ৰাখিছিল, তাৰ প্ৰমাণ, ৰামনন্দ ঠাকুৰৰ লেখা চৰিত্ৰত, শঙ্কৰদেৱ অাৰু এই বুঢ়ীমাকৰ আলাপৰ পৰা পোৱা যায় । শঙ্কৰদেৱ বিদেশৰ পৰা আহিলত যেতিয়া জয়ন্তৰ ঘৰত ভোজন কৰিবলৈ নিমন্বিত হয়, তেওঁৰ ঘৰলৈ যাওঁতে প্ৰথমে বুঢ়ীমাকৰ ঘৰত সোমায় , ইয়াতে বুঢ়ীমাকে জয়ন্তৰ ৰক্ষিত বিধৱা তিৰুতা সম্বন্ধে শঙ্কৰদেৱক কৈছে ; “মোক বাজ কৰিলেক, বাণ্ডিগণ আসিলেক সেহি লোঞ্চে বন্ধন কৰয় । উত্তৰত শঙ্কৰদেৱে এই “বাওঁীগণ" শব্দৰ অৰ্থৰ সন্দেহ ভাঙ্গি দিছে ।