পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/২৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শঙ্কৰদেৱ । লাগিয়া খাটৰ খুৰা ঘােৱ ভৈল ভৰি । কান্দিবে লাগিলা শঙ্কৰৰ গলে ধৰি ॥ এতদিন বাপু তুমি কিসক নাসিলা । সবাকে সম্বোধি দেৱশক্ষৰ ৰহিলা ৷” ইমান বছৰৰ মূৰত শঙ্কৰদেৱক পাই জ্ঞাতি কুটুম্ব সকলোৱে আন ন্দিত হৈ তেওঁক তেওঁৰ অাগৰ আপোন কাৰ্য্য ভূঞাৰ বিষয় গ্ৰহণ কৰিবলৈ কলত তেওঁ উত্তৰ দিলে “মোক বিষয় নালাগে ; বহু কষ্ট কৰি শাস্ত্ৰ পঢ়ি সাৰ পাইছো ; ঈশ্বৰৰ নাম লৈ বহি থাকিবৰ হে মোৰ ইচ্ছা ।” ইয়াৰ পিছত পিতৃদেৱ কুসুমবৰৰ সৰিয়হ তলিত কীৰ্ত্তন ঘৰ সজাই নাম-কীৰ্ত্তন কৰি সুখেৰে কাল কটাবলৈ ধৰিলে। তীৰ্থৰপৰা উভতি অহাৰ পিছত জ্ঞাতি কুটুথসকলৰ অনুৰোধত শঙ্কৰদেৱে পুনৰ কালিনী নামে কন্যা বিবাহ কৰালে। ৰিীয় ভাগ জোনাকীৰ প্ৰবন্ধত এই দৰে আছে, “যথা কালত গঙ্গাতীৰ্থ পাই তাত যথানিয়মে স্নান দান কৰি তেওঁ লগৰ ভালেখিনি মানুহ উভতি ঘৰলৈ আহিল । তেওঁ তাৰ পৰা জগন্নাথ ক্ষেত্ৰলৈ গল । তেওঁৰ লগত অাৰু বাৰজন জগশ্নাথ ক্ষেত্ৰৰ যায়ী অাছিল, তেওঁবিলাকৰ নামৰ উল্লেখ চৰিত্ৰত অাছে, যেনে ; হয়গ্ৰীৱ, জগন্নাথ, নৰ্দ্দৈ, ৰুদ্ৰব, কবি, কল্পতৰু, ধৰাধৰ, বিশ্বনাথ, গোৱৰ্দ্দন, সুৰথ, সুন্দৰ অাৰু মনপুৰ । ওবেষা পুৰীৰ জগন্নাথ মূৰ্ত্তি দৰ্শন কৰি আমাৰ প্ৰখ্যাত যাত্ৰী কেইজনা মহা আনন্দেৰে থাকিবলৈ ধৰিলে ক্ষেত্ৰৰ ডাঙ্গৰ পণ্ডিতসকলৰ লগত শাস্ত্ৰালোচনা কবি শঙ্কৰদেৱে অনুপম তুধি লভিছিল । শঙ্কৰদেৱৰ সদালাপ, গভীৰ জ্ঞান আৰু সাধাৰণ ধৰ্ম্ম-ভাৰত