পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/২৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দ্বিতীয় আধ্যা । কছাৰীয়ে শঙ্কৰক ধৰিবলৈ তেওঁৰ ঘৰ-ৰো দিলে । দুটা শঞ্চত ৰণুৱা কছাৰী তেওঁৰ ঘৰৰ দুৱাৰ-মুখত থিয় হৈ তেওঁক আগচি ধৰিলে । শঙ্কৰে কথা বিসঙ্গতি দেখি ভিতৰৰ পৰা ভো ভো-কৰে লৰি ওলাই অাহি ঠেলা মাৰি কছাৰী দুটাক মাটিত পেলাই দি সিহঁতৰ গাৰ ওপৰত ভৰি দি গচকি ওলাই লৰ মাৰিলে ; , ইয়াৰপৰা, শঙ্কৰৰ কেনে সুস্থ আৰু সবল মনেৰে সৈতে সুস্থ আৰু সবল শৰীৰ আছিল, সেইটো ভালকৈ বুজিব পাৰি । ‘Meena sana in corpore ano ” অৰ্থাৎ একে অসাধাৰতে সুস্থ মন আৰু সুস্থ শৰীৰ যে মনুষ্যত্বৰ পূৰ্ণবিকাশৰ নিমিত্তে লাগ তিয়াল এই লেটান বাক্যই শঙ্কৰত সাৰ্থকতা লাভ কৰিছিল ; আৰু এই নিমিত্তে শঙ্কৰে তেওঁৰ জীৱনত ইমানবোৰ কাম কৰিব পাৰিছিল, আৰু এই নিমিত্তেই তেওঁ দীৰ্ঘজীৱন লাভ কৰিছিল । শঙ্কৰদেৱে সুৰ্য্যাৱতী নামে এটা কায়স্থ কন্যা বিবাহ কৰি , গৃহস্থী হৈ হল । হৰিবৰ গিৰী নামে ভূঞা কায়স্থ এজন জগন্নাথ ক্ষেত্ৰলৈ তীৰ্থ কৰিবলৈ গৈছিল , এনে প্ৰবাদ অাছে যে তাতে তেওঁৰ প্ৰতি জগন্নাথৰ স্বপ্নাদেশ হল, যে তেওঁৰ এজনী ছোৱালী হ’ব যাক তেওঁ কুসুমৰৰ ভূঞাৰ পুতেক শঙ্কৰলৈ বিয়া দিব খালে খালে মহা লৱৰি পলায় । ৰঙ্গ মনে শঙ্কৰে মাছ তাক চাই ।”—দৈতাৰি

  • কছাৰী মুমিষ দুই দুৱাৰত থিত । হেন দেখি শঙ্কাৰে ভৈলন্ত ভয়ভীত ।

কিমতে পলাইবো মনে মনে আলোচিলা । ভিতৰৰপৰা বৰ বেগে ধন দিল৷ ॥ হেম্পোচি চিতে পেন্থাইলন্ত রোজান । শকিল৷ দুইকো দিয়া বুকু চৰণ । দৈাৰি ।