পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/২২০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


২ ১৮ শঙ্কৰদেৱ । তেওঁ তাত বেচিকৈ হেচা দি ৰজা প্ৰজা সকলোৰে খং-জুই জালাই, তেওঁৰ জীৱনৰ মহাব্ৰত বৈষ্ণবধর্ম প্ৰচাৰৰ বাটত দুৰ্ঘোৰ বিঘিনি। জন্মোৱাটো উচিত ভবা নাছিল । প্রতিমা-পূজাতো ঘদিৰ তেওঁ বিশ্বাস নকৰিছিল, তথাপি দেশীয় ৰজাৰ ক্ৰোধ উদ্রেক, আক বন্ধু বান্ধৱ জ্ঞাতি কুটুম্বসকলৰ আক ব্ৰাহ্মণসকলকে আদি কৰি সৰ্বসাধা ৰূপৰ বিদ্বেষ-বহ্নি উদ্রেক নকৰিবলৈ জগন্নাথৰ মুৰ্ত্তি, আৰু তেওঁৰ মতাৱলম্বী আন সত্ৰবোৰতো কৃষ্ণৰ আন আন মূৰ্ত্তি আস্ত ৰিক অনিচ্ছাস্বত্ত্বেও স্থাপনা কৰি ৰখা হৈছিল। শঙ্কৰদেৱে জানি, ছিল যে দেশীয় ৰজাৰ আৰু লোকৰ বিদ্বেধ-মনল প্ৰজলিত কৰিলে। আৰু দেশ কাল পাত্ৰ বুজি নচলিলে আচল উদ্দেহ ঈশ্বৰৰ উপাসনা আৰু ভক্তিমূলক বৈষ্ণবধর্ম প্রচাৰত ভয়ানক ব্যাঘাত ঘটিব। সেইদেখি নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ সভাত ব্ৰহ্মণসকলে গঙ্গ। তুলসী ত্যাদি তেওঁ মামানে বুলি তেওঁৰ ওপৰত অভিযোগে। উপস্থিত কৰিলত তেওঁ নিজৰ মূৰৰ শিখাৰ ভিতৰৰা তুলসীৰ নিৰ্ম্মালি উলিয়াই দেখুৱাইহিল আৰু নিজে গঙ্গাস্নান কৰিবলৈ যোৱাৰ কথা কৈ তেওঁলোকৰ কথাৰ ধ গুন কৰিছিল । । বাস্ত বিকতে তেওঁ এবাৰ প্ৰাদ্ধ, মূর্তিপূজা আ ফ ব্ৰাহ্মণৰ খাৰাই মহুবাৰ মুখে আছতাহাক চাকিয়া পুছিলন্ত ইত্রে আান্তি দেখি বিপৰীত । আতো কৰি কোন বস্তু খাঞ্চে ৰিপবীত। চওলিনী বোলে ইত্ৰ কথা ন তু ৰয়। । হৰি বিনে ঘিটে। ফৰে আন ধেগুজ৷ । তাৰ চৰণৰ ধূলি পৰিষাৰ অৰে। উনি আনি দিলে। আমি ঢাকা ও পৰে।হেন শুনি ইকে ডাইক বচনে সাৰি । ৰথে চৰি লৰি গৈলা৷ আপোন নগৰী ।”—-শঙ্কৰদেবৰ দশম ।