পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/১৯৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পঞ্চদশ আধ্যা চাই। দ্বনো নয়নৰ নীৰ ধাৰে বহি যাই ॥ শৰিৰে নয়নৰ নীৰ । বহে ধাৰে । । পথহন্তে নিৰখিযা আছন্ত সাদৰে ॥ কতোক্ষণে সুইকো এই চাই প্রেম মনে i পশিল। মঠত গৈয়া শ্ৰীকৃষ্ণচৈতহ্যে । নামাতিলা দুইকো দুই নিদিল উত্তৰ । পক্ৰম স্তৰিষ মনে চলিল, শঙ্কৰ। ॥" দৈত্যাৰি ঠাকুৰ ৰচিত সংক্ষেপ শচবিএ পুথিৰ ইে কথাৰে সৈতে ওপৰৰ কথাৰ তাকপ অমিল হয় । । ওপৰৰ কথাত শঙ্কৰেৰে সৈতে পুবীত চৈতন্যৰ আলাপ পৰিচয় গাংদি গোৱ৷ৰ কথা ভালকৈয়ে লেখা আছে ; ইয়াৰ কৈছে যে, ”ৰ পৰা দেখা হৈছিল, আলাপ নহল । দৈত্যাৰি ঠাকুৰৰ পুতি ই বাৰন আৰু প্ৰথম বাৰৰো শৰদেৱ পুৰীত থকাৰ কথাৰ ভালকৈ বৰ্ণনা নাই, মাথোন কিঞ্চিৎ অতাষ পোৱা যায়। এই নিমিত্তে আতি সংক্ষেপ এই পুথিৰ কথা । এৰি বৰদোৱাৰ পৃথিৰ কথা মানি লবৰ পক্ষে আমি কোনো পত্তি নেদেখো । বিশেষ, । বৰপেটা কমলাবাৰী সত্রাদিত সমৃসাধুৰ মুখে বৰদোৱাৰ চৰিত্ৰত পোৱ।। কথাকে শুনিবলৈ পোৱা যায় । দৈত্যাৰিয়ে লেখা, শঙ্কৰে বাটত চৈতষ্ঠ্যৰ মঠ পোৱ। কখ। মানিবলৈ গলে আক অলপ লেঠা লাগে। চৈতন্যদেৱ তেওঁৰ জীৱনৰ শেহৰ ওঠৰ বছৰ পুৰীত নিগাজীকৈ থকাৰ কথা চৈতন্যচৰিত্ৰ পুথিত অাছে, সেই কথা আমি ওপৰত কৈ আহিছে। । তেন্তে পুৰীৰপৰা। আহোতে বা পুৰীলৈ যাওঁতে বাটত চৈতন্য আক তেওঁৰ মঠ কৰপৰা ওলাল ? এই মঠ স্বনি । পুৰীৰ ভিতৰতে, তেন্তে এই আসোৱাহ মাৰিব পাৰি ; কিছু তেওঁৰ লেখাৰপৰা সেইটো স্পষ্ট নহয়, বৰং বাটত কৰবাত হে বুলি কোৱা৷ বেন লাগে । দেইদেখি।