পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/১৬১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দ্বাদশ আধ্য । ১ জন্মৰ শক বুলি বিশ্বাস কৰিবলৈ মিষ্টৰ গেইটৰ বোধ কৰোঁ এইটো আপত্তি যে, তেনেহলে শঙ্কৰদেশৰ জীৱনৰ কাল বৰ। দীঘল হয় , অর্থাৎ ১১৯ বছৰ হয় । (গইটৰ মতে বোধ কৰে। সেইটো সম্ভৱ নতয় । “আমি ক , সে ঢ়ে । অসন্তৰে নহয় মাণৰ কালৰ সজ লোক সকল প্রাণু দীৰ্ঘ' হোৱা দেখা য'ত । তাৰ কাৰণ, তেওঁলোকৰ ীিৱন ? ওঁ ! বাহ সত ওত 'র সাধিত হৈছিল , তেওঁলোকৰ জীৱন - স্বাসিক' ম'¢তন আনৰ নিচিনা artificial অথrং কমি । শকিল। তেওঁলোকৰ শম্ভ *Plain tiving and high thinking”, অর্থাৎ 7. সে 'ভ’র জীৱনযাত্রা নিকাই ক. , ক ও চিস্ত কৰা। এচ© ¢ চাই যে দৰ্ঘ-জননৰ মূলমগ তাক সকলে চিন্তার্নল মাতহে লে। লেপকৰ প্রপি'মছ ১০ বছৰ, পিতামহ ১৭ বছৰ, শাক নি তুদেবতা ৮২ বছৰ জায়াই আছিল । তৃদেৱতা মৰিবৰ 1ালৈকে ভ্ৰস্ত আৰু সবল হৈ আছিল । আৰু এটা কথা

  • \, এদেৱে তেওঁৰ ভাৱৰ প্ৰথম । 'হ যোগশাস্ত্র চর্চা কৰি

{ • অভ}{স কৰি সে বিষ্ঠাত পৈণত হৈছিল। যোগীসকলৰ পার্থ জানে আৰু অনেক সময়ত ইচ্ছামৃত্যু হোৱাটো সকলোৱে জানে। কোচবেহাৰত যেতিয়া নৰনাৰয়ণ বজাই শঙ্কৰদেৱক তেওঁৰ ওক হবলৈ বৰকৈ ধৰিলে, কোনো মতে শঙ্কৰদেৱে ৰজাৰ সেই প্ৰাৰ্থনা এৰাব নোৱাৰি, ৰজাক পিছ দিনা শৰণ দিয়া হব। বুলি ত্ৰতে উপবাসে থাকিবলৈ কৈ তেওঁ থকা বহালৈ উভতি আহিল। পিছ দিনা তেওঁৰ যোৱাত পলম হোৱাত ৰজাই মানুহ আৰু দোলা পঠিয়াই দিলতশঙ্কৰদেৱে কলে যে “বাক