পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/১৫৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


শঙ্কৰদেৱ। প্রেযৰ কোন চিত্ৰ নাই। শ্ৰীকৃষ্ণ বৃন্দাবনৰ অধিষ্ঠাতা দেৱতাৰ নিচিনা আছিল আৰু জীৱ-প্ৰস্তুৰ কথাকেই নকওঁ তৃণ তৰু আদিয়েও তেওঁৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰিছিল । অস্তুতঃ তেনে ভাবেই গোকুলবাসী সকলে তেওঁৰ অস্তিত্ব স্বীকাৰ কৰিছিল। কিয়নো শ্ৰীকৃষ্ণ যেতিয়া গোকুল এৰি মথুৰালৈ যায়, তেওঁলোকে এইদৰে থেত কৰিছিল ৷ কি কহবো উদ্ধব কি কহবো প্ৰাণ । গোবিন্দ বিনে ভয়ো গোকুল উচান । পৃষ্ঠ ভৈল, অঙ্গিনা বিৰিন্দ। বিপিন। না শোভে ৰজনী যৈচে চান্দ বিহীন ॥ নাহি চাৰব ধেনু কালিন্দী কূল । আত্মাৰ স্নবু বেণু কদম্বকু মূল | মথুৰা ৰহল সব গোপিনীক পিউ। কেশব বিনে কৈsে ধৰব জীউ ॥ এই নানা ৰঙৰ চিত্ৰৰ ভিতৰত ভঞ কৰিয়ে কি ভাবে নিজৰ লগত এই নানান কাপ বিকাশৰ সন্ধ খুজিছিল সেক্টটো উল্লেখ যোগ্য। এইবোৰ ৰুপ কবিৰ মানস সৰোবৰত ভাহি থাকিলেও তেওঁৰ অন্তৰৰ দৃষ্টি আাছিল মানবাপী ভগবানৰ চৰণত। বৈকুণ্ঠৰ পতি প্রভু বনে চাৰে ধেভু । কহয় মাধব গতি কানু পদ ৰেণু।

  • পদৰেণু সেৱ বা দাপ্তভাবেই শব্দৰ আৰু মাধৱদেৱৰ সাধক

জীৱনৰ মূলভাব আৰু এট তাবতেই তেওঁলোকৰ সকলো সাহিতাই ভুৰ বাই আছে । সেই বিষয় ইয়াত আলোচনা কৰা নিগ্রয়োজন।