পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/১১৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সপ্তম আধ্যা ১ d দখি কৰে দৈবকী হৰিৰ সাফল বহাৰী পাইলো পুত্ৰ সদৃশ । উইতাম্বৰ হওক কৰিয়া এক ঠাট । গৃহ প্ৰবেশিলা নিয়৷ আনন্দ বটট ॥ সবে কন্যাগণে হাতে হীপ ঘট তুলি । মানসে সুনাৰীগণে । পৰম্ভ উৰুলি । ৷৷ ওপৰৰ ডোগৰ পচিলে আসমত বাহাঁ বিয়াৰ দিনা ছোৱালীৰে দৈত্ত দৰা ঘৰলৈ উভতি আহ যেন নালাগে নে ? স্ব টুৱাই-ফটভৰিৰে বাটকুৰি বাহ গৈ বেদনিধি বাপ’ৰ্প দ্বাৰ কা লগ রঙ তেওঁক “মাশুগপুৰক লাগি নিলা আঙ্কোৱাসি । মন্ণ খাটত বসাইল৷ নিয়া ধৰি আপুনি ধুৱাই। কৃষ্ণে । দশৰ ভৰি ৷৷ দিৱ্য পঞ্চামৃত সচ কৰাইলা ভোজন । গৰম । 'ষ ভৈল ব্ৰাহ্মণৰ মন । তবর্ণ যা ত ঘেলাইল:-পাছে গাৱ । ১ ন লৈয় (বিকে ফিল হাত পাৱ !” উখীয়া বামুণে। এদিনলৈ সোণৰ খাট পাই কি যে পাইছিল, সেইটো ঘেলাইল)* •q ষাৰে গ্ৰন্দৰকৈ প্ৰকাশ কৰিছে ! পে জে কাটি চাৰি হিলৰ 'ত 'টকুৰি বাই যোৱা বাপুরে কৃষ্ণৰে সৈতে কৃষ্ণৰ বেগী ৰথত । মুফুৰোৱাকে তিঠে কেনেকৈ ? গতিকে ৰথৰ বেগত তেওঁৰ শ্যৰ সীমলা নাই ; “সৈবা, সুগ্ৰীৱ. মেঘপু, বলাহক ছল ঘল কৰে ঘোৰা লজ্যি শাকাশক ॥” এনে ঘোৰা ৰথত লগাই দাৰুকে যেতিয়া চাবুক মাৰি দিলে—-“শুতিতঙ্গ ভৈল বেদনিধি বেগ দেখি। দ্রুই হাতে ঢাঞ্চি মুর্দিলন্ত হুই আখি ॥ পৰম ৰিল গাৱ হয়। যিজৰাক । ফুৰশি দেখিয়া পৰিপন্থ ৰথ মাজ ॥ ৷ মালোল্য ব্রাহ্মণ প্রতি কোমল শৰীৰ । তৃক ৰথৰ । বেগে কোন হৈবে থিৰ ॥ নাবাঢ়ে উশাস অচেতন বেঙ্গনিৰি। উখনিল পেট ।