পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/১১০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১ - ৮ একৰদৈব । পৃথিবীতে ৰৈল পৰি ॥* অতি আনন্দৰ উলাস থাকোতে এনে ব্ৰাঘাতৰ নিচিনা নিৰানন্দৰ বাতৰি শুনিলে মাস্তুহৰ যেনে হয়। কম্মিণীৰ ঠিক তেনেই হৈছিল । “মালিনীয়ে কিস্ক ইমান দূৰ হব বুলি ই বা নাছিল , এতিয়৷ গতি বিষম দেখি “আকোৱালি তুলি। লৈলা “মালিনী ধাই। কি কাৰণে বিকল হৱস তই আই ॥ হৰি হৰি আই তোক ছলিলেক বিধি । তোৰ মন বাহৃিত নভৈল কিছু । সিদ্ধি । ” এনেবোৰ স্বাভাবিক বর্ণনা যে অসমীয়া মতা তিৰুতাৰ মনৰ {াহে সহে সোমাব তাত আশ্চৰ্য্য কি ? গ্রন্থৰ নাথিক। কম্মিণ ক2। যেনে পৱ ৩ী তেনে বুদ্ধিমতীও। হয়াৰ প্ৰমাণ, কস্মিণীধে বেদনিধিক মতা অনাই বুধি-ভাগ দি কৈ-মেলি যেনেকৈ কৃষ্ণৰ ওচৰলৈ পঠিযাতছিল, সেই কথা পচিলেট পোৱা যায় । তমাৎ বিপন্নৰ কথা শুনি মন ছে ৱালীৰ দৰে তেওঁ অঞ্চল মুচ কচ াৈ আক কান্দি ব্যাকুল হৈযেই আশা নাৱৰ গুৰি-বঠা এৰি নিদিলে বা মাকৰ ওচৰলৈ ।ৈ কান্দি মাককো শোকাকুল। কৰাটোকেই শ্রেষঃ বুলি সা খৰিলে । তেওঁ “বিপদি ধৈর্য্যং" ধৰি বুধি উলিয়া, —-তেওঁক সকৰেপৰ তেলালেখা পচা পূজাসেৱ৷ শিকোৱা বিশ্বাসী বেদনিধি বাপুক মতাট জনাং মনৰ দুখৰ কথা কৈ, ক্লঞ্চক মাতি আানিবলৈ দ্বাৰকালৈ পঠিয়াই দিলে। । বঘসায়। পণ্ডিত বাপুক মাথোন কাকাল উকলি যোৱা ছোৱালী। এজনীয়ে কেনেকৈ শিকাট-পচাই কৃষ্ণৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল। দেখিলে সেই ছোৱাদীক বাহাঙৰি দিব লাগে। ‘কল্মিণী বোলৎ তুমি মোক মাছ৷ তুলি । পিতৃত মাতৃত কৰি।