পৃষ্ঠা:শঙ্কৰদেৱ.pdf/১০৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সগুণ আধ্য । ১০৩ ৰাণীৰ শোক দেখি তেওঁৰ দাসী অাৰু আস্তেসপুৰৰ আন আন নাৰীসকলে তেওঁক বুজালে যে “কম্মি সচাকৈয়ে মৰিলে নে নাই এই বাতৰিটোকে আগেয়ে ভালকৈ জামি লোৱা ; আমি । শুনিছে1, কল্পি মৰা নাই । এষ্ট । বুজনি শুনি শশীপ্ৰভাই অলপ উশাহ পাই তেওঁলোকক উত্তৰ দিলে “তোমাসাৰ বাকা সিদ্ধি হোক । মোৰ দুই পুত্র জীয়, হৌক ভাজি এঞ্জীৱ, মামাৰ । পণ্ডোক হৃদিতাপ এই বুলি তেওঁ অলপ শযস্ত হৈ যুদ্ধ ক্ষেত্ৰলৈ লৰি গল। যুদ্ধক্ষেত্ৰত যেতিয়া মৰভেশ যুৰি থকা পুত কক মাকে দেখিলে তেতিয়া পুতেক মৰা নাই বুলি তেওঁ সৰfথৰ পৰা শুনি পুতেকক বুজনি দি মাতিলে- “উঠ উঠ বাপু তই লাজ । পৰিহৰি । তোহোৰ সন্থাপে ক্ষণেকতে যাওঁ ম’ৰ । লথগুয মোৰ । স্বাদযুৰ গুল গুলি। এতো মোক ‘কসক নমাত মুণ্ড তুলি ৷ কতনো বুজাইলে। মুশুনিলি হাক ডাক । তোহোৰ আগত নপাইলে হে মৰিবাক ৷৷ জমায়েৰে তোহোৰ যুজিবে কিয় লাগে। এৰাইলি প্ৰমাদ আজি কত পুণাভাগে । জীয়েকৰ বিয়ালৈ দ্বাৰকালৈ গৈ শশীপ্ৰভাই দৈবকীৰে সৈতে কেনে বিনয়ী-মেল অ্যাক আত্মীযতা পাতিলে চোৱা - “আবেগপুৰত এশীপ্রভা পয়োসাৰ । ।। বিহানীক দেখিয়া দৈৱকী গাৱ চালি । অনেক সাদৰে ধৰিলন্ত আঙ্কোৱালি ॥৷ মহালৈও দৈবকীফ সাবটিলা ৰঙ্গে। হুয়োজনে আসনে বসিয়া একসঙ্গে ॥ মাৱক দেথিয় কষ্মিণীৰ ৰদ চিত্ত । উৰুক মুৰুক কৰি গৈলা সন্নিহিত ॥ শাওক প্ৰণামি পাছে নমিলা মাতৃক । মহাদৈ ও গলে বান্ধি । এৰি কম্মিণীক ৷ মোহোৰ কেশৰ আয়ু লৈয়া তুমি জা।। দেখিবাৰ