পৃষ্ঠা:লীলা.pdf/৭৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৬৭২
লীলা।

মাতৃৰ সমান জ্ঞান উপদেশে,
 শান্তিৰ মলয়া বলে।
শোকৰ অকণি  টিপনি হেঁচাত,
 মৰম নিজৰা ফুটি;
দুগালত যাৰ,  নিমিষে নুমায়,
 অপায় শতেক উটি!
যাৰ চৰণত  শোক, দুখ, তাপ,
 নিবেদি মুকলি প্ৰাণে;
সন্তাপ ভাগৰ,  আঁতৰে নিমিষে
 বুজনি অমৃত পানে।
সেই সহোদৰা,  বাইদেৱে মোৰ,
 আপুনি স্বৰগী হই,
সন্তাপ উপৰি  চৰাই সন্তাপ,
 কৰিলে জীয়াতু অই!
নুবুজিলোঁ বিধি,  সৃষ্টিৰ মহিমা,
 মায়া-ঢকা মহামেলা;
কিবা তত্ত্ব তাৰ,  মৰীচিকাময়,
 কিবা সৃষ্টি, শোক-লীলা!