মধ্যে দিন গ ল মনে পায়, গয়না বোৰে , টোকি গৰ ৰাখেছে। ইপিনে বিপুলেও কাল বৈশষ্টি কাৰ গো, কাঠফলা কত টা তে, মন খাচ, নোকা পাকুলিত দেড়শ বিষ খেতি মাটি, জালাটো চৰকাৰী পানীৰে আমেৰিকাত ইখিনিয়াৰিং বিভাগত অধ্যয়ন, ইত্যাদি। জীৱনৰ লগত কিন্তু বিপুলৰ ব্যৱহাৰ ঠিক ছাত্ৰকাৰ জনে- তাই সই। আন নাহ কি তেওঁলোকৰ এই ব্যথা দেখি আচৰিত হৈ যায়। এদিন বিপুলে হাঁহি হাঁহি সোধে“তই হেনো ভাই বহুত কিতাপ লিখি , খুব ভাল এখন পঢ়িব দিবিচোন।” “কিতাপ পঢিবি। “সময় নাপাওঁ, বছৰৰ ভিতৰত বৰ বেছি নামঘোষাৰ পাত হয় সাতোটামান পঢ়া হয়। অ, বিচোন।” মুখখন ফৰ কাণৰ কাষলৈ আনি সোখে, “য়ৰামৰ বিষয়ে কি নাটক লিখিছিলি? তেওঁ হি হি কৈ হাঁহি নিজৰ কৰনত এটি চাপ মাৰি দিয়ে। জীৱনে লাহে লাহে কয়, “সেইবিলাক এৰ, তোৰ এতিয়া ইমাম টকা পইচা হৈছে ডাঙৰকৈ কেই এটা আনি কাগজ এখন চলাই নিদিয় কিন্তু তোৰ লাভে হব আৰু নামো ৰৈ ৰৈ যাব।” মহান ৰৈ যায়। তেওঁৰ মুখ মণ্ডলত কি এটি আশাৰ আৱে নোই যায়। “কখাটো বেয়া নয়। মোৰ কেতিয়াবা তাৰ হয় কিবা এটা কবি নাম এটা ৰাখি থৈ যাও। এবাৰ মনে মনে আমাৰ মৰু িিহশেজেও কয়,কংগ্ৰেহকাৰ্যালয়টোকেই আপুনি আ-টিটি জিলিল সই দিক। কি না। এ বনে ল নে এ কবি। [ ]
