ৰে এৰি হৈা। সে নাকোমে নি তে। সাবান মাহে লেগে যায় সশয় ভাগ্যবান পুৰ। তেওঁ মা দিন গেল অলৌকিক ক্ষমতা হেনো দুই-চাৰি সহ দল নিলা লোক নেয়। আম, তেলেতি বিৰতত নাই নাই। পূৰৰ লৰামপুৰ জিলাৰ পাতৰী, কানীদীঘলী বি ে েচিত তেওঁৰ গাৱৰ বৰ চোতালত নেইল হয়। চাকৰি থকা কাত ৱনক তেওঁ এবাৰ বৰ বেয়া পাইছিল। কথাটো হৈহে,-এবাৰ এখন কামেল সীৱনে মৰু সমন নকৰিলে। সেয়ে বিভাগীয় ব্যৱস্থাত জীৱনক নিক ঠাইতেই কাম কৰিবলৈ দিয়া ৰঙৰ পাই ৰামে ফোন কৰি মীনাক খাটো কোৱাৰ লগে লগেই হুকুম নাচ। তাৰ পিছৰ পৰাই মগৰাকীৰ সৃজীৱনৰ এতি বক। বজাৰ ৰনিয় হলেও, মানুহে খাব লাগিব। পৰিপুষ্টকৈ নহলেও আবাপেটাকৈ খাই নম দিন কেইটা জীয়াই থাকিব লাগিব। জীবনেও নাগোটি জীৱৰ পৰিয়ালটি কোনোমতে পোহলাল দিবলৈ যাওঁতেই তেওঁৰ শৰীৰৰ সমস্ত শক্তি যেন হ্ৰাস পাই যাবলৈ এৰিছে, এনে অনুমান কৰে। আন মানুহ কিছুমানৰ কথা তেওঁ গৰি চায়। তিনি টকাকৈ দিন হাজিৰা কৰা এজন লোক পৰিয়ালৰ এদিন জি নাপালে, কি গতি হয়, তেওঁ ভাবি চায়। চৰকাৰী কামত থকাত তত পইচা নাকিলেও, পইচাৰ বাবে যেন একো কথাই পৰি নাথাকে, খোৰ খাৰপৰা আমোদ-এমোদলৈ। কামত নথকা মানুহক দোকানীয়েও উঠনা নিদিয়ে। অৱীৱনৰ কথা আলি সুকীয়া। বৰ তাৰ দোকান কোন প্ৰায় মানেই তেওঁৰ চিনাকি, কেইজনমান সমবয়সীয়া আৰু চাৰি অন ডে হৰ উৰ শ্ৰেীৰ সলাম। কেলৰি ৰৈ যোৱাৰ নেই কোন গগ্য ফলি, লেনে গৰই িব ব শ শোয় বিনা ল []
