৩৬ গিলন-মন্দৰ
মার্গেৰেট উঠি বহিল। জেবার্ডৰ পৰা মুখ ঘূৰাই লৈ তেওঁ কলে,_ মাষ্টাৰ HAY, মই আপোনাক এডন ভাল ডেকা বুলি--
জেবাৰ্ড--অৱশ্যো মই অন্যবোৰ ডেকাতকৈ বেয়াও নহওঁ কিন্তু যাৰ চকু আছে, যাৰ হৃদয় আৰু যৌৱন আছে তেওঁ কেনেকৈ এইবোৰ কথা নোকে'ৱাকৈ থাকিব পাৰে, মিছ, মার্গেৰেট !
মার্গেবেটে stated মাতেৰে কলে,_গেবাড
_খং নকৰিবা| মার্গেৰেট |
— এতিয়া ভানো__এইটো-_
মার্গেবেটক কব নিদি গেবার্ডে কলে-_ এবা, মই তোমাক ভাল পাওঁ, খুব ভাল পাওঁ ।
_ছি ছিঃ, লাঞ্জ নালাগেনে? এতিয়া সেইবোৰ কথা নকব | :
মার্গেৰেট ৰঙা পৰি উঠল | তাকে দেখি জেৰাডে আকৌ কলে--তোমাক মই ভাল নাপাই নোৱাৰে৷ মাগেবেট-কি কৰিম ? মই তোমাক ভাল পামেই ৷
=-শগত দিছে), সেই কথা দুনাই ara, মই এজন অঠিনাকি ডেকাৰ পবা এনে কথ শুনিম বুলি ভা নাছিলো।। ছিঃ ছিঃ ।
জেবাডাৰ মনত অলপ আঘাত লাগিল। পিচত তেওঁ কলে,_ক্ষমা কৰিব| মার্গেবেট, তুমি ঘি কি নোকোৱা, মই তোমাক ভাল নোপোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰে৷ |
