এলি চাহাবে যি ভাবিছিল--সি নহ'ল। সকলো কামতে বিফল মনোৰথ হৈ ইপিনে অভাৱ কষ্টত জ্বালাতন হৈ ভোকৰ ভাত, পিয়াহৰ পানী, ভাগৰৰ শান্তি-বাৰি চাহ এটোপা খাওঁতেই জীবিকা নিৰ্ব্বাহৰ বিষয় কোৱামেলা কৰিম বুলি এলিয়ে বৰ আশা কৰিছিল | কিন্তু বেচেৰাই সুখে-দুখে, জীৱন-মৰণ সঙ্গিনী ঘৈণীয়েকৰ কথাষাৰ শুনি ঢোক এটা গিলিলে আৰু মাতৰ সুৰ সলনি,কৰি তলমুকৈ লাহে লাহে কবলৈ ধৰিলে--বাৰু, তুমি একো কৰিব নোৰাবা সঁচা, কিন্তু সেই বিষয়ে কোনো উপায় এটাতো চিন্তা কৰিব লাগে? ছিঃ ছিঃ, তোমাৰ অলপো বিবেচনা নাই! ইমান দিন দেখিছা — কপাহি কাপোৰ, পাট কাপোৰ, নানা জন্তুৰ ছাল আদি নানা ৰকমৰ বেপাৰ কৰি পেট পুহিলোঁ। এটি দুটিকৈ ৯টি লৰা-ছোৱালীৰ বাপেক হলোঁহি। এই সামান্য টাৰ্গো চহৰখনৰ আয়েৰে এপাল লৰা- ছোৱালীক পোহ-পাল দিব পাৰিনে?
কেথেৰিণ নিমাত। এলিয়ে ইমানবোৰ পেটতে হাত-ভৰি লুকুৱা দুখ-লগা কথা কলে--শুনিলে চকুৰ পানী ওলায়! এলিয়ে যে কিমান কষ্ট সহ্য কৰি সংসাৰ চলাইছে কোনে জানে! কত আলাই আথানিত পৰিছে! একোদিন নিজে গা-অসুখ, পেটৰ অসুখ হোৱা বুলি কৈ অনাহাৰে থাকিক লৰা-ছোৱালী আৰু তিৰোতাক খুৱাইছে। ৰাতিপুৱাৰ পৰা ৰাতি দুপৰলৈ কাম কৰি শৰীৰৰ তেজ পানী কৰে, তথাপি দুবেলা দুমুঠি পেট ভৰাই খাবলৈ নাপায়। আহা! এলিৰ
