শিকলিগছ জোৰা খালেহেঁতেন হয়, কিন্তু ইমান আগবাঢ়িবলৈ পল আজি অপাৰগ হ’ল।
ইয়াৰ পিচত পলে এগনিছক ক’বলৈ ধৰিলে “এগনিছ গ’ল ৰাতি আমি আমাৰ সৰ্ব্বনাশ কৰিবলৈ আগ বাঢ়িছিলো। ঈশ্বৰে আমাক এই পিছল বাটত এৰি ৰং চাইছিল। কিন্তু আজি সেই গৰাকী পুৰুষেই আমাক সজ বুধি দিছে। আমি নৰকৰ জুইত কেতিয়াও জাপ নিদিওঁ, এগনিছ” এগনিছৰ নাম মুখত ওলালতে প্ৰণয়ৰ অনুপ্ৰেৰণাই তাক ব্যাকুল কৰিব খুজিলে আৰু থোকা-থুকি মাতেৰে আকৌ ক’বলৈ ধৰিলে “তুমি হ’বলা ভাবিছা যে এইদৰে কওঁতে মই কষ্ট নেপাওঁ? মোক যেন কোনোবাই জীয়াই জীয়াই গাঁতত পুতি থলে? আৰু মই যিমান যন্ত্ৰণা ভুগিছো সি যেন চিৰদিনলৈ মোৰ লগ নেৰে! কিন্তু এই সকলো দুখ তোমাৰ ভালৰ হকে মই অকাতৰে সহিবলৈ ওলাইছোঁ। এগনিছ আমি দুয়ো বুক ডাঠ কৰি এই জীৱন যুঁজত জয়ী হওঁ আহাঁ। তোমাৰ স্মৃতিপটৰ পৰা মোৰ নাম তুমি একেবাৰে মোহাৰি পেলাবা। কেতিয়াবা আচম্বিতে মোৰ কথা মনলৈ আহিলে ই এটা কু-সপোন বুলি ভাবিবা। তুমি যেন ভৈয়ামত বাট হেৰুৱাই অনাই-বনাই ঘূৰি ফুৰোতে কোনো এটা পিশাচে সৰ্ব্বস্ব লুটি-পুটি লৈ তোমাৰ অনিষ্ট কৰিবলৈ আগ বাঢ়িছিল; কিন্তু দয়াশীল ঈশ্বৰে যেন তোমাক উদ্ধাৰৰ পথলৈ টানি আনিলে। এই বিলাক কথা এতিয়া হয়টো তোমাৰ অসহনীয় যেন লাগিব পাৰে। কিন্তু অচিৰে তুমি বুজিব পাৰিবা মই কেনেকৈ তোমাৰ মঙ্গল চিন্তিছো। বেমাৰীক আকটা ঔষধ গুজি খুৱাওঁতে আমি নিষ্ঠুৰতাৰ পৰিচয় দিওঁ কিন্তু আনহাতে ইয়াৰ পৰা ৰোগীয়ে জানো আৰোগ্য নলভে?”
এগনিছে অতপৰে একান্ত মনে পলৰ কথাবিলাক শুনি আছিল।
