পৃষ্ঠা:ভানুমতী (Bhanumoti).pdf/৬৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


৬৩

ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰা হয়! বাৰু, তহঁত থাক, কাইলৈ মই লৰাক বুজাই-মেলি কিবা এটা কৰিম।" ৰাজমাওৰ কথাত আমি তিনিও আশ্বাস পালোঁ। তিনিও মনৰ আনন্দেৰে ঘৰাঘৰি গলোঁ।

মনৰ আনন্দত ৰাজমাওৰ টোলৰপৰা আহিলোঁ। কিন্তু, অন্তৰত উগুল-থুগুল ভাবে উৎপাত লগাবলৈ ধৰিলে। অন্তৰত আশা আৰু হতাশৰ খুন্দীয়া-খুন্দিয়ে মোক অস্থিৰ কৰি পেলালে। সেইদিনা ৰাতি মোৰ চকুত টোপনি নাই। কেতিয়াকৈ ৰাজমাৱে কোৱা 'কাইলৈ' আহি যাব, কেতিয়াকৈ আমি শুভ বতৰা পাবলৈ পৰ্শু আহিব, তাকে ভাবি থাকোতেই ৰাতি পুৱাল। ৰাতি পুৱাল, দুখৰ ৰাতি পাৰ হ'ল। কিন্তু আকৌ দীঘল দিনটোৱে আগত দীঘল দিলে। ৰাতিপুৱাটো চাওঁতে দীঘল হৈ যায়, দুপৰীয়া নপৰেহি যেন লাগিল। দুপৰীয়া আহিলত আকৌ আবেলিলৈ ভাবনা হ'ল। আমনি লাগি যোৱা দুপৰীয়াটো পাৰ হৈ যোৱাত, বাটচাই থকা আবেলি আৰু সন্ধিয়া পালেহি। কিন্তু, আনকাল সন্ধিয়া যিমান বেগাই ৰাতিত মাৰ যায়, আজি সি সেইদৰে যাব পৰা নাই। আগৰ দুখৰ ৰাতিকে আকৌ সুখৰ বুলি মাতিব লগা হ'ল। তথাপি, সি পাৰ হৈ যাওকহি। তথাপি, কোনোমতে 'পৰ্শু' পাওকহি। কেতিয়া কিমান পৰ হ'ল কব নোৱাৰোঁ। দেউতাক ঔষধ-পাতি খুৱাই অলপ আহাৰ দিলোঁ। ইমানলৈকে ৰাতিৰ আগছোৱা পাৰ হ'ল, বাকীছোৱাও বহিয়েই পাৰ কৰিলোঁ। একেবাৰে দুটা ৰাতি চকুৰ টিপ্‌ নমৰাকৈয়ে পাৰ হ'ল। পিচদিনা বেলি এপৰমান উঠোঁতেই ৰাজমাওৰ টোল পালোঁগৈ। দেখিলোঁ, কাঞ্চন সখীৰ সৈতে তৰা আইদেউ ৰাজমাওৰ কাষতে বিমৰ্ষভাৱে বহি আছে। মোক ওচৰত থিয় হোৱা দেখি তেওঁ দীঘলকৈ এটা হুমুনিয়াহ পেলালে; আৰু ৰাজমাৱে তললৈ মূৰ কৰিলে। মই দেখিয়েই বুজিলোঁ, কথা বিষম। তথাপি, মনে নপতিয়ালে। ৰাজমাওত সুধিলোঁ, বাতৰি কি। তেওঁ অতি