পৃষ্ঠা:ভানুমতী (Bhanumoti).pdf/৪০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


৩৯

গাওঁবুঢ়া।― মতা নহয় যদি, তিৰোতা বুলি ক। তেহে বহি খাবলৈ পায়। (মোলৈ চাই) তই তেন্তে মতা নহয়, মাইকী হে?

আজলীয়ে শুনি খল্‌খল্‌কৈ হাঁহিবলৈ ধৰিলে। মোৰ কিন্তু ভাল নালাগিল। কিবা এটাৰ আশঙ্কাৰ ভাবত মোৰ মুখ শুকাই গ'ল। আৰু, মুখচুপতিয়ে কিবা বিপদ ঘটোৱাৰ আশঙ্কাত "বাৰু যাব লাগে" বুলি মই গাঁওবুঢ়াৰ মুখ মাৰি থবলৈ চালোঁ। কিন্তু, তেওঁ আকৌ টানমুখীয়াকৈ কলে, "যাব লাগে বুলিলে নহয়, আহিবই লাগে। মোৰ লগত আহ। চাউলৰ ভাৰ লৈ ইহ'তৰ এটাকে হলেও অজৰাই দে।" পিচে বুঢ়ীয়ে কাবৌ-ভক্তি কৰি কবলৈ ধৰিলে, "ল'ৰাটিয়ে ৰাতিও একো খোৱা নাই। দুটামান কৰ্ক্কৰা-প'ইতা খুৱাই নামঘৰলৈ পঠিয়াম; এতিয়া এৰি যোৱা দেওহে।" গাঁওবুঢ়া সিমানতে মান্তি হৈ মোক এৰি অইন এঘৰলৈ গ'ল। বুঢ়ী ভিতৰ সোমাল। মই পিৰালিতে বহি গুণিবলৈ ধৰিলোঁ, আজিৰ যাত্ৰা কেনেকৈ পাৰ হওঁ।

পিচদিনা সবাহ বহিল। ৰভাৰ তলত মানে-মানে শাৰী পাতি মানুহ বহিছে। ময়ো এশাৰীত এমূৰেদি ঠাই ললোঁ। নাম-কীৰ্ত্তন হৈ গ'ল। আৰু, সিমূৰৰপৰা বিলনীয়াই মাহ-প্ৰসাদ বিলাই আনিছ। আহি আহি মোৰ আগত থিয় দিলেহি। বিলনীয়াই প্ৰসাদৰ পাত পাচীৰপৰা তোলা দেখি ময়ো যোৰহাত পাতিলোঁ। এনেতে, পিচৰপৰা কোনোবা এটাই মাতি উঠিল, 'হেৰ, আগপাত খোৱা সেইটো কোন্‌ অ?" বিলনীয়ায়ো মোৰ মুখলৈ আচৰিত হৈ চাই কলে, "ইএ! এইটো দেখোন ভদৰী বুঢ়ীৰ ঘৰৰ চপনীয়াটো!" এই কথা শুনা মাত্ৰকে পিচৰ দুশাৰী মানুহ একেবাৰে গৰ্‌গৰাই উঠিল। কোনোৱে কৈছে, "গঁতিয়াই দে," কোনোৱে কৈছে, "চুলিত ধৰি উলিয়াই দে," কোনোৱে কয়, "অ, কটা চপনীয়াৰ ইমান সাহ, আমাৰ শাৰী পূৰাই বহেহি!" এনেবোৰ গঞ্জনাত মই কেনিও মুখ কৰিব