| বগা-—
|
গৃহস্থ ঘৈণী দুই গৰাকী বৰ ভাল মানুহ, বোপাই। চা চোন আমিয়েই যতবোৰ হে জগৰ কৰিছোঁ, অইন এঘৰত হোৱা হলে শিলেৰে খুন্দেলেহেতেন। তেও জানো, কোনোবা দিনা টোকৰ এটা মাৰিছে? কেতিয়াবা বৰ টান হলে মুখেৰে একেষাৰ ডাবি দিয়ে। কেনে মৰমেৰে মানুহ জানে!
|
| বিহু—
|
ঘৈণী গৰাকী “সাইখাত্” লখিমী আৰু গিৰীহত গৰাকী জানিবা তেওঁৰে গিৰীয়েক। মানুহে অলপতে দুখ পায় দুখ পায় হেন দেখে। এটাইলৈকে পেটে পেটে বৰ মৰম।
|
| বগা—
|
সেই দেখিছে আকৌ আমাৰো মৰম লাগিছে; মৰম দিলেই মৰম পায়। এনে মানুহৰ লগতহে থাকিবৰ মন যায়।
|
| বিহু—
|
আৰু কি এটা কথা, ক'ব নোৱাৰোঁ, দুই হাতে বনকে কৰি ফুৰোঁ, তেও দুখ যেন নেলাগে।
|
| বগা—
|
এৰা, এৰা "ৰহইচতে” বন কৰিবৰ মন যায়; বন কৰ মানে ৰংহে লাগে।
|
| বিহু—
|
বৰ ৰং লাগে বোপাই, বৰ ৰং লাগে! সেই দেখি হে মই তেও নেহাঁহি নোৱাৰোঁ। ইয়াত আমাৰ বৰ সুখ হেৰ, বৰ সুখ। মই ইয়াৰপৰা কেতিয়াও নোলাওঁ।
|
| বগা—
|
আমি জানো ওলাম? খেদি নিদিলে, নিজে কেতিয়াও ওলাই নেযাওঁ। যাওঁ বুলিবৰ সতেই নেযায়। এতিয়া কথা হৈয়েই থাক নে? আলহীও আহিছে; বহুত বন আছে; আহ, আহ।
|
| বিহু—
|
ব’ল ব’ল; ৰ, মই অলপমান হাঁহি লওঁ।
|
( দুইৰো হাঁহি হাঁহি প্ৰস্থান)
