এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
অ. ৩— দৃ. ২
৪৯
ভাগ্যপৰীক্ষা
| সুম্— | একো কথা নাই। বাৰু কাইলৈকে অমুকীয়ে কি ধুন দেখুৱাওঁ, দেখুৱাম; পুৱাতে উঠি, আইৰ ঘৰলৈ গুচি নেযাওঁ যদি, মোৰ নামে কুকুৰ পুহিবাঁ। |
| ৰূপে— | ( অলপ ভাৱি মনতে) ইস, কথাষাৰ বেয়া সুৰে গ'ল একা। তাই সঁচাকৈয়ে মোক এৰি গ'লে, মোৰেহে কলপ্-জলপ্ লাগিব। আকৌ নো এজনী কোনে দিব! ইমানতে এফেৰি কোমল নেকাটিলে নহয়। ( শুনাকৈ) হেৰেই, খং খালিনে কি, নেই? তোৰ আৰু ৰং কৰোঁতেই খংখন উঠে। মই জানো কিবা জাললৈ নেযাওঁ বুলিছোঁ? |
| সুম্— | যাওঁ বুলিলেনে মোৰে সৈতে অতখন চুপতি কিহৰ? |
| ৰূপে-— | জালখনত গুৰা নাই, তই জানে কি নেজান? গুৰা ন’হলে জালৰ খেও মাৰিব পাৰিনে? বোলোঁ তায়ো গাঁৱৰ পৰা আহক; দুয়ো গোট খাই কথাটোৰ “পোৰামাছ,” কৰি এটা দিহা কৰিম। পাচে তয়ো আহি ৰৌৰৌৱাই উঠিলিহি, সেই দেখি ময়ো দুএষাৰ ৰং কৰিলোঁ। তই আকৌ তাতে লাগিছ! |
| সুম— | লোকৰ পেটৰ কথামখা মই আকৌ কেনেকৈ জানিম? বাৰু পাচে গুৰাৰ কি হ’ব এতিয়া? |
| ৰূপে-— | তই যা; কাৰ হয় ঘৰৰ পৰা মোক লগতাই গুৰা গোটাদিয়েক আনি দে। যদি নেপাৱ, ক'ৰ হয় সীহ, এডোখৰকে আনিবি; মই ততালিকে গুৰা কৰি ল'ম। কানিৰ ৰাগী এৰাই, মোৰ গাত গোঁসাই নোহোৱা হৈছে। সৌৱা সখিও |
