পৃষ্ঠা:ভাগ্য পৰীক্ষা.pdf/৪৬

৩৮

ভাগ্যপৰীক্ষা

পানী—

হেৰ ধেমালি কৰিবলৈ, মোক নো কি বাঘ-তেলে খাইছে? ভাল হ’ল আৰু! তয়ো তৰিলি, ময়ো তৰিলোঁ।

মাণি—

কিনো হ’ল ভালকৈ ভাঙ্গি পাতি কোৱাঁচোঁন।

পানী—

কিনো কম, কিনো শুনিবি? আমাৰ বাছক-বনীয়া কপালেৰে সাধূ কথাৰ দৰে অপুদ্ঘাত্ কথাই পালে। মাছকিচকল হাতত লৈ বাটে বাটে আহি আছে, কৰবাৰপৰা চিলনীজনী আহি হাততে থাপ মাৰি পঠিয়ালে। ভাবিলোঁ বোলোঁ হাতত নিলে, এবাৰ নহয় এবাৰ, ছেগ চাই, তই আকৌ থাপ মাৰি লৈ যাব। সেই গুণে মাছখিনি বুটলি লৈ, তোৰ চেলেংখনৰ ইটো আগত বান্ধি পেলাই পাগুৰিটোৰ ভিতৰলৈ সুমাই ল'লোঁ। পাচে আহি আছোঁ, আহি আছোঁ, কোনোবা টলকত, কেনি নো ওলালহি ততকে ধৰিব নোৱাৰিলোঁ, একে থাপেই, নখৰ আগত পাগুৰি-গছ লৈ উড়া মাৰি হেৰ জেতুকী মাক ঐ, জানিবা গুলিটোহে গ'ল! চকুৱে দেখোঁ মানে পচে পাচে খেদিলোঁ; পাঁচে কি হ’ব? চাই থাকোঁতেই নেদেখা হ'লগৈ।

মাণি—

ইয়াকেহে কৰিলা গৈ? সিবাৰ জানিব মই তুঁহ-গুড়ি পাচিত গৈছিলোঁ দেখি আজিলৈকে মোৰ গাতে দায় দি আছাঁ; পাচে এই বাৰ একা?

পানী—

আজিৰপৰা আৰু তোৰ গাত দায় দিওঁ যদি, তয়ে যি লাগে তাকে কৰিবি। মই বঢ়িয়াকৈ বুজিছোঁ, কাৰো গাত দায় নাই; দায় আমাৰ কপালত। আমাৰ কপালেৰে, “হৰিয়ে দিলেও জৰীয়ে নিদিয়ে।”