এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
অ. —২ দৃ. ২
৩১
ভাগ্যপৰীক্ষা
| গেন্ধে— | এৰা, নগৰীয়া মানুহ নহয়, কি নীতি নিয়ম আছে? আৰু বিংবিঙ্গোৱাৰ যে কথা কৈছা, সেইবোৰ বিদেশী মানুহ; সিহঁতৰ কথা বুজাটো এফেৰি টান তোন। তেও বুলি হলে, মই একো মস্কিল নেপাওঁ দেই। গোঁসাইৰ মুক্তিয়াৰী কামত ফুৰোঁতে ফুৰোঁতে, যত তৰহৰ বঙ্গলুৱা কথা আছে, মই সোপাকে শিকিলোঁ। আৰু ন'হবৈ নো কিয়? মই নেদেখা দেশ নো আৰু কেইখন আছে? যেনেকি বিদেশী মানুহটো হওক, মই বঙ্গলুৱা কথা ক'বলৈ ধৰিলে, সি তবধ লাগে নহয়। |
| জল— | দেউ, এষাৰ দিয়েক শুনালে হেতেন। |
| গেন্ধে— | বাৰু; সময় বুজি শুনাম, থাকাঁ। |
| জল— | আপুনি অলপ ৰ'ব। সৌটো পুখুৰী দেখিছোঁ, পানী টোপাৰ চলটো আছে, মই মুখহাত ধুই আহোঁ। |
| গেন্ধে— | বাৰু যোৱাঁ, মই এই বাটৰ দাঁতিতে বহি. গীত এটিকে ধৰোঁ। |
(বহে; জলহুৰ প্ৰস্থান)
(বৰ গীত)
ৰাগ—ধন।
“নাৰায়ণ মাগোঁ চৰণ-ৰতি তেৰা।
ই তিনি ভুবন, তুমহি বৰঠাকুৰ,
নাহি জানত মতি মেৰা।
ভুবন চতুৰদশ কায়া ফিৰত মেৰি
বেৰি বেৰি অন্ত নহোই।
