এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
২২
ভাগ্যপৰীক্ষা
৪ৰ্থ দৃশ্য—পানীৰামৰ ঘৰ।
(পানীৰাম আৰু মাণিকী)
| মাণিকী— | দুৱাৰ-চুকৰ তুঁহ-গুড়িৰ পাচিটো ক’লৈ গ'ল? |
| পানীৰাম— | কেলৈ, মই সেইটো পাচিতে কালি ধান কিনি অনাগৈ নাই? |
| মাণি— | পাচিটো পাইছে; তাৰ তুঁহ-গুড়িবোৰ কৰিলাঁ কি? |
| পানী— | তই কালি পানী আনিবলৈ যাওঁতে, বেঙ্গুলী এটাক বেচি দি দুটা পইচা লৈ থৈ’ছোঁ, বাপেকে! |
| মাণি— | কি! মই তাতে বস্তু এটা থৈছিলোঁ নহয়, ক'ত থ’লাঁ? |
| পানী— | তত কি বস্তুটো আছিল অ'? মই তাত একো বস্তু-বেহানি পোৱা নাই। সেই বেঙ্গুলীটোৱেই দেখিছে নহয়; তাৰ থৈলাত তুঁহগুড়ি- গাল ঢালি দি, পাচিটো আজৰাই লৈ, মই বজাৰলৈ গুচি গৈছোঁ। |
| মাণি— | কি ক’লাঁ? খালাঁ, খালঁ! ভালটোকে কৰিলাঁ নহয় আৰু? |
| পানী— | কিটো কৰিলে। অ’? কিনোঁ হ’ল? |
| মাণি— | হ’বলৈ আৰু কি আছে? যি হ’ব লাগে, হ’ল; কালিৰ সেই ধনৰ মোনাটো তুঁহ-গুড়িৰ মাজতে সুমাই থৈছিলোঁ। |
| পানী— | হেৰ, কি নো কৱ! উস, খালি, খালি, খালি; মোক জীয়াতে টঙ্গনিয়াই মাৰিলি! পোন পোনেই এটকা কম এশ ৰূপ! ভাবিছিলো বোলোঁ দুখীয়াৰ দুখ দেখি হৰিয়ে চকু মেলি চালে। হেন্ কৰিম, তেন্ কৰিম বুলি কত নো মনতে পাঙ্গিছিলোঁ। উস্! ইয়াকে বোলে “বিধতাই দিলেও তিৰোতাই নিদিয়ে।” এতিয়া |
